Dier&Dorp Blog - Verhaaltjes

Anker-Blog-Art-1

dogandchocolatedogandchocolate2

Hoe krijg ik mijn hond of mijn kat weer gezond en gelukkig

Vermageren na Nieuwjaar ! Alle goede voornemens tegaar !

Dat we zo een gemotiveerder en enthousiaste deelnemers mochten inschrijven, ging onze verwachtingen te boven.

Op de kennismakingsavond leerden zowel de deelnemers als mijzelf, veel over elkaar.

Sintay, de goedschalkse Akita Inu, Milo, een toffe king charles reu, Tante Bessie een vrolijk King Charles teefje en Diesel , de altijd charmerende rode cocker waren allemaal een ietsiepitsie vol-slank bevonden en gingen met ons de uitdaging aan.

Maar ook Melle, een prachtige luilekker kater, Stella, een mooie poes en Prinses, de rosgerankte lieve huiskat, werden meegesleurd in dit nieuwe avontuur, om er als herboren uit te komen.

Alle wegen leiden naar Rome en zijn soms niet zo gemakkelijk te bewandelen. En al doet de ene er al wat langer over dan de andere, de wegwijzers werden in dezelfde richting afgestemd.

We waren aangenaam verrast over hoe gedreven de mensen hun poezen en hun honden wilden helpen om af te vallen en alle positieve dingen die hier aan vast hingen.

Vooral het laatste was het grote doel dat we met de praktijk wilden stellen.

“ Hoe krijg ik mijn hond of mijn kat weer gezond en gelukkig. “

Er werden allerlei hints en oplossingen gegeven om het voedingspatroon aan te passen en het opvoeren van de activiteiten.

De mensen waren echt van plan er iets mee te doen.

Alles werd persoonlijk afgestemd op de noden van elk dier en ze werden ook opgevolgd met hun gezondheid.

Ze kwamen allemaal minstens drie maal terug voor een weeg beurt en een persoonlijk gesprek om te zien of er ergens moest bijgestuurd worden.

En als bij wonder vond iedereen de weg naar Rome. Want de Start bleek soms moeilijk. Maar van zodra alle kandidaten zich veel “happier” begonnen te gedragen, bleek dit een opsteek voor alle baasjes.

Als winnaar bij de honden bleek de Milo de kroon te spannen. Hij was geadopteerd in september 2016 en was afschuwelijk dik. Hij wint hierbij een maand gratis eten Hills Metabolic en een Ticket om deel te nemen aan de Workshop “Hersenwerk voor honden” op 23 april bij de Bonheidense Honden Vrienden.

Tante Bessie, werd nipt geklopt. Diesel, stal zijn naam niet. Hij kwam rustig op gang maar dan vlogen kilo’s eraf. Sintay deed het een beetje rustiger maar bloeide open en is nu veel vrolijker.

Omdat ze allemaal toch heel goed presteerden , belonen we hen ook met een ticket voor de Workshop !!!! Proficiat !

Bij de poezen bleek het echt niet zo gemakkelijk te gaan. Maar de aanhouder wint !! De winter houdt de poezen lekker binnen. Hierdoor hadden ze een grote handicap tov de honden. Het lukte Stella het beste om gewicht te verliezen. Zij wint dan ook een maand gratis eten Hills Metabolic en mag ook een speeltje uit ons gamma van Flying Frenzys komen kiezen. Prinses had het helemaal niet gemakkelijk tussen zoveel andere poezen thuis maar ze is helemaal open gebloeid en veel nieuwsgieriger. En Melle, zou onze Melle niet zijn, als hij zo charmeert. Hij wacht nog even tot het wat beter weer wordt , maar de voornemens zijn er! Prinses en Melle mogen daarom ook een flying frenzy speeltje bij ons komen kiezen.

Lees zeker de commentaren van alle deelnemers en bekijk alle foto’s van voor en na !

Aan alle deelnemers, hartelijk dank ! jullie waren een hele toffe ploeg kandidaten!

Het D&D team

wij staan altijd klaar om met U uw hond of kat weer gezond en gelukkig te maken!!!! .

Anker-Blog-Art-23

dogandchocolate1

Toxiciteit van chocolade wordt veroorzaakt door methylxanthine

Ze heeft iets heel ondeugends in haar snoet, dat geweldig charmeert. Bright eye. Met haar grijze groezelige haren kan ze niet verbergen dat ze een dagje ouder wordt. De Border terriër in haar, die opgevoed is als een labrador, verloochent ze geenszins.  Het eigenzinnige wint het Een Labrador teefje wordt op de consultatie aangeboden wegens uitgesproken angst en nervositeit nadat ze een grote hoeveel chocolade had gegeten.

De teef is 7 jaar oud en is hyperactief en vertoont wispelturig gedrag. Ze lijkt niet in staat om haar aandacht te fixeren, bevelen op te volgen of zelf maar te blijven zitten. Dit gedrag is erg ongewoon voor deze perfect afgerichte hond.

Uit het klinisch onderzoek blijkt dat de teef koorts heeft (40,7 °C). Ze vertoont aanzienlijk speekselen en braken. Verder is er een versnelde ademhaling aanwezig en ook versnelde hartslag. De slijmvliezen zijn rood. Palpatie van de maag is pijnlijk. De eigenaars vertellen dat de hond vier uur eerder bijna 800 gr ( vier volledige tabletten) zwarte chocolade heeft gegeten en een groot aantal chocoladetaartjes.

De diagnose chocolade-intoxicatie berust vooral op de anamnese.

De hond heeft een equivalent van 5,2mg theobromine opgenomen, dit is een dosis van 260mg/kg voor deze Labrador. De toxiciteit van chocolade wordt veroorzaakt door de methylxanthines die erin aanwezig zijn,dit zijn cafeïne,theofylline en theobromine. Deze laatste is de hoofdverantwoordelijke. De concentraties aan theobromine variëren volgens het type chocolade. In melkchocolade kan de concentratie 180 à 220 mg per 100gr bedragen, in cacaopoeder 220 mg en 650 mg in zwarte chocolade.

De concentratie in witte chocolade is verwaarloosbaar. De toxische dosis bedraagt normaal ongeveer 300mg/kg. Er werden echter al dodelijke intoxicaties beschreven bij lagere doses van 92 tot 208mg/kg theobromine.

Bij dit dier versombert de prognose daar de opgenomen hoeveelheid de dodelijke dosis dicht benadert. Sterfte door acute intoxicatie kan op elk moment optreden tussen 6 en 24 uur na de opname. Meestal sterven de dieren dan door cardiovasculaire collaps.

Op het elektrocardiogram zijn er geen afwijkingen zichtbaar. Tijdens de hospitalisatie krijgt het dier onmiddellijk een injectie om te braken. Tegelijkertijd wordt een infuus aangelegd. Als het braken stopt wordt een kalmeermiddel en actieve kool toegediend. Om de lichaamstemperatuur te doen dalen krijgt de hond een koortsremmer. Pas na 24uur hospitalisatie verbetert de toestand. Door middel van een bloedanalyse wordt bevestigd dat er geen gevolgen zijn voor de lever en nieren. Vanaf dit moment eet en gedraagt de teef zich opnieuw normaal. De symptomen treden op 4 à 5 uur na opname.

De overheersende symptomen (naast braken) lijken te worden veroorzaakt door stimulatie van het centraal zenuwstelsel en uiten zich door nervositeit, excitatie, beven en zelfs stuipen. In zeldzame gevallen kan het dier zelfs in coma gaan. In de meeste gevallen wordt het hart- en vatenstelsel aangetast. Koliek, diarree en speekselen werden beschreven. Door de weinig karakteristieken symptomen berust de diagnose vooral op de anamnese. De prognose is gewoonlijk gereserveerd en is afhankelijk van de opgenomen hoeveelheid. Herhaalde consumptie kan plotse sterfte veroorzaken na een aantal dagen, waarschijnlijk ten gevolge van hartinsufficiëntie. Dit is altijd mogelijk, zelfs na één enkele opname.

De behandeling van deze intoxicatie is in de eerste plaats symptomatisch. Als de opname minder dan twee uur van tevoren plaatsvond, is het mogelijk om de hond te laten braken. Door evacuatie van de resterende chocolade kan de duur van de hoge serumconcentratie aan theobromine verminderd worden en verbetert de prognose licht. Bovendien kan hierdoor het vermoeden worden bevestigd als men niet zeker is of de hond chocolade heeft gegeten. Uiteraard zal bij honden met stuipen of dieren die bewusteloos zijn een maagspoeling worden uitgevoerd in plaats van ze te laten braken. Hierdoor wordt een verslikking vermeden. Een maagspoeling gebeurt onder anesthesie.

Intoxicatie door chocolade komt niet vaak voor maar het blijft een ernstige aandoening met een gereserveerde prognose. Aangezien de klinische symptomen niet specifiek zijn, blijft de anamnese het belangrijkste. De behandeling is vooral symptomatisch. van het volgzame. Gedreven door haar drang om de vrijheid volle teugels te geven, jaagt ze over de weiden van Rijmenam achter hazen en konijnen. Tenminste als ze los is.

Zo zoekt ze steeds het avontuur op. Ook die zondag dat ze ergens onder de omheining in alle stilte verdween. De wijde wereld in. Julie die op haar past, nu de andere leden van het gezin op verlof zijn, heeft dit niet in de gaten, terwijl ze met haar vriendin aan het praten was. Met 4 honden als companie mis je niet direct dat kleine bruine dametje van elf jaar.

Na een lange zoektocht en veel "Ogi!"-geroep , vinden ze haar in het dorp op een parking, onder een auto weggedoken . Nog geen 500 meter van haar thuis.

Ze kan niet meer lopen, maar is wel bij bewustzijn. Na grondig onderzoek en RX foto's , krijgt ze ontstekingsremmers en extra pijnstillers en wordt een afspraak gemaakt bij de neuroloog. De diagnose luidt een barst in een nekwervel maar de reflexen zijn goed en geen verlamminsverschijnselen. Afwachten dus. Na een week komen haar baasjes thuis. Stilaan probeert ze recht te staan. Maar gaat snel weer liggen. Elke dag wat meer. Bij kontrole worden weer RX foto's genomen, omdat ze nu duidelijk pijnlijk reageert als ik haar polsgewrichten zijdelings buig. De foto's verraden dat haar middenvingerkootjes helemaal verdraaid liggen. Iets wat op de vorige RX nog prefect in orde was. De ligamenten aan de binnenzijde van haar beide voorpootjes zijn over. Dit is heel erg. Hoe moet het veder? Dit valt niet te opereren. Ik besluit ze ondertussen twee sterke steunverbanden aan te leggen, met een mooi roos buitenste laagje. Als bij wonder hebben we een nieuwe Ogi! Ze geraakt gemakkelijk recht en dartelt terug rond met haar twee nieuwe roze beentjes . We besluiten het nog wat af te wachten en ik hoor bij de orthopeed wat er kan gedaan worden. Een zware operatie waar de gewrichten worden vastgezet, zien de eigenaars niet zitten. En eigenlijke is de prognose ... Niet goed.

Omdat Ogi het zo goed doet met haar roze verband, besluiten we haar nog 3 weken ingepakt te laten. Onze ontgoocheling is groot, als we na 3 weken , zien dat het helemaal naar af gaat, als we Ogi ontdoen van haar 2 roze beentjes. Ze blijft weer liggen , want het is te pijnlijk om op te lopen, en ze is weer heel stil. We kunnen haar toch niet eeuwig een steunverbanden aandoen. In ons binnenste weten we dat dit niet zo verder kan ook niet.

Ik snuister bij collega's en kom bij iemand terecht die Braces maakt voor honden en poezen.

Alleen al de website, brengt een hele opluchting. Een foto van een King Charles die aan haar voorpootjes Braces draagt. Ik bespreek het met Hilde, en dit zien ze wel zitten. Het is een beetje een sprong in het onbekenden maar de mevrouw van de firma herkent direct het probleem van Ogi en vertelt al veel kleine honden met dat probleem geholpen te hebben.

Voorbeeldig braaf laat Ogi de plaaster rond haar pootjes zwachtelen , die later als basis voor de Braces moeten dienen. Een week later mogen ze de Braces gaan passen en meenemen naar huis. De eerste weken verlopen niet zoals we gedacht hadden. Het gaat even terug slechter. Maar het went. En na enkele weken krijg ik een opgelucht en heel blij sms je van Hilde dat Ogi weer aan het spelen is in de tuin met de andere honden!

Anker-Blog-Art-22

Ogi's braces …

Ze heeft iets heel ondeugends in haar snoet, dat geweldig charmeert. Bright eye. Met haar grijze groezelige haren kan ze niet verbergen dat ze een dagje ouder wordt. De Border terriër in haar, die opgevoed is als een labrador, verloochent ze geenszins.  Het eigenzinnige wint het steeds van het volgzame. Gedreven door haar drang om de vrijheid volle teugels te geven, jaagt ze over de weiden van Rijmenam achter hazen en konijnen. Tenminste als ze los is.

Zo zoekt ze steeds het avontuur op. Ook die zondag dat ze ergens onder de omheining in alle stilte verdween. De wijde wereld in. Julie die op haar past, nu de andere leden van het gezin op verlof zijn, heeft dit niet in de gaten, terwijl ze met haar vriendin aan het praten was. Met 4 honden als companie mis je niet direct dat kleine bruine dametje van elf jaar.

Na een lange zoektocht en veel "Ogi!"-geroep , vinden ze haar in het dorp op een parking, onder een auto weggedoken . Nog geen 500 meter van haar thuis.

Ze kan niet meer lopen, maar is wel bij bewustzijn. Na grondig onderzoek en RX foto's , krijgt ze ontstekingsremmers en extra pijnstillers en wordt een afspraak gemaakt bij de neuroloog. De diagnose luidt een barst in een nekwervel maar de reflexen zijn goed en geen verlamminsverschijnselen. Afwachten dus. Na een week komen haar baasjes thuis. Stilaan probeert ze recht te staan. Maar gaat snel weer liggen. Elke dag wat meer. Bij kontrole worden weer RX foto's genomen, omdat ze nu duidelijk pijnlijk reageert als ik haar polsgewrichten zijdelings buig. De foto's verraden dat haar middenvingerkootjes helemaal verdraaid liggen. Iets wat op de vorige RX nog prefect in orde was. De ligamenten aan de binnenzijde van haar beide voorpootjes zijn over. Dit is heel erg. Hoe moet het veder? Dit valt niet te opereren. Ik besluit ze ondertussen twee sterke steunverbanden aan te leggen, met een mooi roos buitenste laagje. Als bij wonder hebben we een nieuwe Ogi! Ze geraakt gemakkelijk recht en dartelt terug rond met haar twee nieuwe roze beentjes . We besluiten het nog wat af te wachten en ik hoor bij de orthopeed wat er kan gedaan worden. Een zware operatie waar de gewrichten worden vastgezet, zien de eigenaars niet zitten. En eigenlijke is de prognose ... Niet goed.

Omdat Ogi het zo goed doet met haar roze verband, besluiten we haar nog 3 weken ingepakt te laten. Onze ontgoocheling is groot, als we na 3 weken , zien dat het helemaal naar af gaat, als we Ogi ontdoen van haar 2 roze beentjes. Ze blijft weer liggen , want het is te pijnlijk om op te lopen, en ze is weer heel stil. We kunnen haar toch niet eeuwig een steunverbanden aandoen. In ons binnenste weten we dat dit niet zo verder kan ook niet.

Ik snuister bij collega's en kom bij iemand terecht die Braces maakt voor honden en poezen.

Alleen al de website, brengt een hele opluchting. Een foto van een King Charles die aan haar voorpootjes Braces draagt. Ik bespreek het met Hilde, en dit zien ze wel zitten. Het is een beetje een sprong in het onbekenden maar de mevrouw van de firma herkent direct het probleem van Ogi en vertelt al veel kleine honden met dat probleem geholpen te hebben.

Voorbeeldig braaf laat Ogi de plaaster rond haar pootjes zwachtelen , die later als basis voor de Braces moeten dienen. Een week later mogen ze de Braces gaan passen en meenemen naar huis. De eerste weken verlopen niet zoals we gedacht hadden. Het gaat even terug slechter. Maar het went. En na enkele weken krijg ik een opgelucht en heel blij sms je van Hilde dat Ogi weer aan het spelen is in de tuin met de andere honden!

Anker-Blog-Art-21

Kattenavond september 2016

Gisterenavond hadden we weer het genoegen om Anneleen Bru, kattengedragsdeskundige bij Felinova, te mogen ontvangen op onze praktijk voor een boeiende lezing.

Iets voor zeven kwamen de eerste mensen al aan. 

In de wachtzaal werden ze ontvangen met een hapje en een drankje. Het duurde niet heel lang voordat we voltallig waren.

Vol verwachting nam iedereen plaats om naar Anneleen te luisteren. En of dat deze verwachtingen werden ingelost!

Vanaf de eerste zin had Anneleen haar publiek mee. Van boze katjes, plassende katjes, verlegen katjes tot angstige katjes, allemaal kwamen ze aan bod.

Anneleens passie voor katten is wel duidelijk. Van naaldje tot draadje legt ze uit hoe belangrijk het is om aan de basisprincipes van je kat te voldoen. Als dit in orde is, kunnen al veel problemen opgelost worden!

Natuurlijk was er ook ruimte om vragen te stellen die Anneleen maar al te graag beantwoordde!

Nadien kon er nog wat nagepraat worden en hadden de mensen de mogelijkheid om ons kattenwinkeltje te bezoeken. De Frenzy speeltjes waren een succes!

Bedankt aan iedereen die aanwezig was om er een leuke en boeiende avond van te maken!

Anker-Blog-Art-20

Roefeldag 25 juni 2016

Met heel veel verwachtingen kwam het eerste groepje kinderen binnengelopen op de praktijk. Onder het waakzame oog van onze " Quiz-Winnaar" Karen, werden ze door Sandra en Carmen meegetroond naar de spreekkamer.

Boris , het keiwakkere Frans bulletje van onze assistente Carmen, was ook paraat ! Hij poseerde eerst naast onze alomvertegenwoordige Zwarte Mascotte. Het was voor hem zoals voor alle kindjes. Een hele drukte !

Het allereerste patientje, een poesje dat meegekomen was met Sandra, liet zich heel gewillig onderzoeken door de kleine kinderhandjes en beluisteren door twintig kleine oortjes, die het geklop van haar hartje via de stethoscoop konden horen.

Dan kwam er een klein langharig hangoor konijn op bezoek op de praktijk.

Hier leerde alle kinderen , dat konijnen op de grond horen te zitten en dat zij erg veel bang hebben als ze op een tafel onderzocht worden. Dus met zijn allen op de knieën en op de grond bij het konijn!

Dan kwam de hele snoezige poes, Falco, een hele mooie Ragdol, met een oogprobleem op bezoek. En door de deskundige handeling van dierenarts Sandra, werd het oogje gekleurd om te zien of er nog een wondje te zien was. Maar dit was allemaal ok. Het oogje kleurde eerst groen maar al het groen werd weggespoeld. Dit was goed nieuws voor Falco! Zijn oogje was mooi aan het genezen.

Voor iedereen had Sandra nog een heel lekker drankje voorzien en een heerlijke lekkere koek. Ze kon iedereen boeien met haar uitleg over hoe je oren nakeek en hoe je luisterde met een stethoscoop.

Iedereen was super enthousiast. Het was heel plezant .

Met zijn allen gingen ze nog op de foto met de Gele Roefel Man en de Zwarte Mascotte Hond en Carmen en Boris.

Ninja, de zwarte labrador kwam nog heel even langs om naar haar hart te laten luisteren. Ze was zelf een beetje bang want zoveel kindjes rondom haar was ze wel niet gewoon. Maar toen Sandra vroeg om heel stil te zijn, gingen alle snaveltjes toe en voelde  Ninja zich al veel meer op haar gemak en liet ze gewillig toe dat iedereen naar haar hart luisterde met de stethoscoop.

Heel erg bedankt aan alle kindjes, allemaal dierenartsen in spe en hun heel erg gemotiveerde begeleidsters! Het was een hele leuke voormiddag!

Tot volgend jaar!

Anker-Blog-Art-19

Infoavond - Inwendige parasieten

Een hele avond over wormen praten , lijkt misschien een saai onderwerp. Maar als Carola Ooms het woord voert , is alle aandacht gegarandeerd.

Carola is een echte “worm specialist” en gaf een duidelijke uitleg welke wormen wij hier in België hebben. Maar belangrijker nog, welke wormen er in opmars zijn, naar ons kleine België landje. Aan de hand van de richtlijnen, die opgegeven worden door het ESCCAP( European Scientific Counsel Companion Animal Parasites) konden alle deelnemers bepalen in welke categorie hun eigen huisdier viel en zodoende weten hoeveel maal per jaar je best ontwormt. De frekwentie van ontwormen is sterk afhankelijk van waar en met wat de huisdieren in contact komen. Slakken, kikkers, vlooien zijn uiterst gevaarlijke overdragers van bepaalde wormen.

Hoe snel drinken onze honden niet van plassen? In welke tuin komen er geen slakken voor? Niet alleen huisslakken kunnen de in opmars zijnde longworm overdragen, maar ook naakt slakken. Carola sprak uitvoerig over de vossenlintworm en waarom deze zo gevaarlijk is voor mensen. Hij veroorzaakt grote cysten in de lever en dit met dodelijke gevolgen.

Wat met die gevaarlijke hartworm in het zuiden? Wanneer moet je hier ontwormen en hoe dikwijls. De overdracht gebeurt door een mug. Bij de hartworm kan je alleen preventief handelen. Eens je hond het heeft, is de prognose zeer slecht!

Wat krijgen mensen wanneer ze in contact komen met wormen van onze huisdieren? We kregen verschrikkelijke foto’s te zien. De boodschap is hygiëne, hygiëne en nog eens hygiëne (handen wassen) en heel regelmatig ontwormen.

In het begin van de avond kregen de mensen een goody bag  maar ook een blad met vragen. Deze vragen gingen over wat er die avond verteld werd. Op het einde kon iedereen zijn blad invullen. Er was ook een hele leuke schiftingsvraag bij, die heel wat gegis opleverde.

De uiteindelijke winnares van het overwegend vrouwelijk publiek , was : Micheline Van Beerzel !

Zij mag met haar hondje Oscar , haar prijs in ontvangst komen nemen : Een boekenbon en een heel jaar gratis ontworming! Dikke Proficiat Micheline!

Het was een hele fijne, leerrijke avond met heel veel vragen en interactie van het enthousiaste publiek !Een hele avond over wormen praten , lijkt misschien een saai onderwerp. Maar als Carola Ooms het woord voert , is alle aandacht gegarandeerd. Carola is een echte Òworm specialistÓ en gaf een duidelijke uitleg welke wormen wij hier in Belgi‘ hebben. Maar belangrijker nog, welke wormen er in opmars zijn, naar ons kleine Belgi‘ landje. Aan de hand van de richtlijnen, die opgegeven worden door het ESCCAP( European Scientific Counsel Companion Animal Parasites) konden alle deelnemers bepalen in welke categorie hun eigen huisdier viel en zodoende weten hoeveel maal per jaar je best ontwormt. De frekwentie van ontwormen is sterk afhankelijk van waar en met wat de huisdieren in contact komen. Slakken, kikkers, vlooien zijn uiterst gevaarlijke overdragers van bepaalde wormen. Hoe snel drinken onze honden niet van plassen? In welke tuin komen er geen slakken voor? Niet alleen huisslakken kunnen de in opmars zijnde longworm overdragen, maar ook naakt slakken. Carola sprak uitvoerig over de vossenlintworm en waarom deze zo gevaarlijk is voor mensen. Hij veroorzaakt grote cysten in de lever en dit met dodelijke gevolgen. Wat met die gevaarlijke hartworm in het zuiden? Wanneer moet je hier ontwormen en hoe dikwijls. De overdracht gebeurt door een mug. Bij de hartworm kan je alleen preventief handelen. Eens je hond het heeft, is de prognose zeer slecht! Wat krijgen mensen wanneer ze in contact komen met wormen van onze huisdieren? We kregen verschrikkelijke fotoÕs te zien. De boodschap is hygi‘ne, hygi‘ne en nog eens hygi‘ne (handen wassen) en heel regelmatig ontwormen. In het begin van de avond kregen de mensen een goody bag Êmaar ook een blad met vragen. Deze vragen gingen over wat er die avond verteld werd. Op het einde kon iedereen zijn blad invullen. Er was ook een hele leuke schiftingsvraag bij, die heel wat gegis opleverde. De uiteindelijke winnares van het overwegend vrouwelijk publiek , was : Micheline Van Beerzel ! Zij mag met haar hondje Oscar , haar prijs in ontvangst komen nemen : Een boekenbon en een heel jaar gratis ontworming! Dikke Proficiat Micheline! Het was een hele fijne, leerrijke avond met heel veel vragen en interactie van het enthousiaste publiek !

Anker-Blog-Art-18

Cecile de duif

Cecile werd als een klein broos vogeltje bij ons binnen gebracht op de praktijk.

Een Turks Tortelduifje, gevonden op straat, langs een geparkeerde auto.

Haar vleugeltjes waren nog heel broos en ze had duveltjes-haar op haar hoofdje.

Ze werd direct ontfermd door Sofie en Nancy. Maar vooral, onvoorwaardelijk in hun hart gesloten. Deze twee dames kunnen gewoon weg niet ontkennen dat ze wegsmelten voor dieren. Dit is zo, authentiek ECHT aan hen, keer op keer. Onvoorwaardelijk echt....

Ze gaven haar een lekker warm droog hokje met schaaltjes gevuld met kippeneten en duiveneten en waterschaaltjes.

Cecile was hooguit 20 dagen.

Zo broos maar zo charmant-:)

Ze werd Cecille gedoopt naar een vroeger duifje , gered door een Sofie, met haar Engelen geduld.

En dag bij dag groeide Cecile en won ze aan krachten.

Ze nestelde zich gezwind in het gele ronde kattebakje tussen de duivenkorreltjes en voelde zich op en top, in haar gereserveerde kamertje in dorp 95, omringd door de zorgen van Nancy en Sofie.

Die stonden te popelen om haar terug de vrijheid te schenken .

Even moest ik hen ontgoochelen, omdat het weer veel te nat was voor kleine duifjes als Cecile. Dus wachten tot na het WE. Wat onbegrijpelijk maar onbegrijpelijk en onrechtvaardig leek. Begrijpelijk -:) voor mij.

Tussen de "plens" dagen, kwam er dat droger zonnig dagje waar ze haar vleugels voor de allereerste keer kon uitslagen.

Genieten jullie mee van de foto's van haar allereerste "uitslaan" van haar vleugels ?

Genieten jullie ook even van die twee wegsmeltende roze madammen-:)

Onze maskotte Cecile die uitvloog !

De "ooooh" en " "aaaaah" van Sofie en Nancy, kleurden haar eerste vlucht, die veilig eindigden.

En dan... was er toch even het leven in de gevaarlijk "buitenwereld"!

Maar hoe wist ze dat ze geborgen zou zijn bij ons op de praktijk?

En toch vond ze de weg terug!

Prachtig te zien hoe ze de dag erna ons kwam opzoeken, op de plaswei waar we een veilig huisje voor hadden geïnstalleerd.

We volgen haar verder en vertellen jullie hoe ze verder opgroeit en haar verdere leventje opbouwt. Misschien kiest ze wel om ver weg van ons gelukkig te worden maar haar zo te zien uitvliegen was voor ons al de moeite waard!

Dikke merci Cecile!

Anker-Blog-Art-17

Konijnendag 2016

Op 13/04/2016 was het weer onze jaarlijkse konijnendag.

Een dag waar onze knagers verzorgd werden met een lach.

Door de zachte hand van onze dierenartsen, werd de controle iets heel aparts.

Tandjes nakijken, nageltjes knippen, sommige probeerden natuurlijk wel te ontglippen.

Maar die kleine angst was snel voorbij, bij het ruiken van de lekkernij.

Een wortel, wat witloof en peterselie, ze waren in volle euforie.

Wij zijn onze klanten en patiënten zeer dankbaar om langs te komen!

En we zien jullie ook graag volgend jaar weer toestromen!

Bedankt!

D&D Team en tot volgend jaar!

Anker-Blog-Art-16

dogscratchinglrg1

Het vlooienverhaal van Rambo

Maria kwam langs op de praktijk met haar poes Rambo. Ze was een "jonge" zestiger en altijd goedgemutst. Maar nu zag ze er heel zorgelijk uit. Tijdens de week ving ze kleine kinderen op bij haar thuis. Dit deed ze met heel veel toewijding. Haar huis was knus en gezellig ingericht. Je voelde je direct thuis bij haar. Ze was de fiere eigenares van 3 poezen, die allemaal als vondeling bij haar aan kwamen waaien. Rambo was haar zorgenkind. Zijn rug stond vol met korstjes, hij zat zich voortdurend te wassen en was bij momenten kort van stof. Iets wat helemaal niet van zijn gewoonte was. 

Toen ik Rambo uit zijn hokje nam, zag ik dat zijn vacht er helemaal niet goed uit zag. Toen ik met mijn vingers zijn rug afliep, voelde ik inderdaad overal kleine korstjes. Terwijl ik dit deed , begon Rambo heel intens zijn pels te likken op zijn voorpoot. Rambo verging van de jeuk. " Je moet zijn buik eens zien! " zei Maria opgewonden en draaide Rambo op zijn rug. Zijn buik was bijna kaal! En overal waren er ook kleine wondjes en korstjes te zien.

De witte onderzoekstafel lag ondertussen vol met zwarte kleine korreltjes , die er soms uitzagen als een krolletje. Met een nat propje watte veegde ik enkele van die verdachte korrels op. Ze smolten in rode dikke stippen. 

De dader van al dit leed was dadelijk ontmaskerd! VLOOIEN! 

Maria fronste haar wenkbrauwen zo hoog als ze kon! " Ik heb al zo dikwijls die pipetjes in zijn nek gedaan. Ik weet echt niet meer hoe ik van die vlooien van af geraak. " 

Ik nam rustig de tijd om uit te leggen, hoe we dit gingen oplossen. En Maria ging direct aan de slag.

Vier dagen later kwam ik Maria op straat tegen. Ze straalde weer. Ze had alles gedaan wat we afgesproken hadden. Ze zei : " Ongelofelijk, de drie poezen liggen terug rustig te slapen. Ze zitten zich niet meer te wassen( lees jeuk nvdr) en de vrede is terug gekeerd!

Het verhaal van Maria komen we dikwijls tegen op de praktijk. 

Momenteel zijn er zoveel vlooien en teken producten, die preventief en curatief kunnen gebruikt worden. Het is een bos waarin je de bomen niet meer ziet. Vlooien zijn ook resistent aan het worden. En daarbij is elke situatie anders. Maar hoofdzaak is preventief te werk te gaan en de zomer zonder VLOOIEN EN TEKEN door te komen.

Wij helpen U graag het juiste middel voor uw huisdier(en) te kiezen!

Wist U dat U hier voor zomaar bij ons kan langskomen op de praktijk?

Anker-Blog-Art-15

Fotowedstrijd Huisdier in kerstsfeer 2015

Alle deelnemers!!

Anker-Blog-Art-14

"Senior" avond 2/12/2015

Op woensdag 2/12 organiseerden we een ‘senior’-avond. De aanwezigen kregen tips over de verzorging van hun oudere dieren. Er werd extra aandacht besteed aan de zaken die belangrijk waren om te monitoren bij de senior hond of kat (zoals wanneer die meer gaat drinken) en hoe ze om konden gaan met de kwaaltjes die onvermijdelijk opduiken bij onze senioren. 

Arthrose, suikerziekte, nierproblemen, overgewicht,…Het waren maar een paar van de vele thema’s die aan bod kwamen.

U was een fijn publiek! Er waren veel vragen en zo hebben we het graag. Er werd dan ook nog wat extra tijd vrijgemaakt om hierop te antwoorden. 

Wilt u ook graag eens deelnemen aan een interactieve thema-avond? Wordt dan fan van onze facebookpagina of hou onze website in de gaten.

Anker-Blog-Art-13

Opendeur 4/10/2015

Onze opendeurdag was een succes!

Langs onze roos-gestrikte opblaasbare hond stapte iedereen onze praktijk binnen en werd verwelkomd door ons team met een lekker hapje en een drankje!

Dankzij een persoonlijke rondleiding konden de bezoekers zowel de praktijk als de leden van ons team beter leren kennen.

Elke ruimte was voorzien van een bepaald thema, waarbij iedereen ook leuke gadgets kon verzamelen voor de huisdieren thuis. Door middel van voetsporen op de grond van hond, kat en vogel, kon je de weg doorheen onze praktijk volgen.

De rode spreekkamer was de ruimte voor de katten, waarin we het zwerfkattenproject van Bonheiden even in de kijker zette. Ook onze dermatologe Lissa Lambrecht kwam hier aan bod.

De operatieruimte was het domein van de konijntjes, maar ook het VOC (vogel opvangcentrum) werd voorgesteld met enkele leuke posters en verdere uitleg wat je moet doen als je een wild diertje tegenkomt.

De hospitalisatieruimte liet dan zien hoe jullie geliefde huisdieren bij ons verblijven, met wat leuke foto’s erbij van enkele patiëntjes.

De blauwe spreekkamer was aangekleed voor de honden, goede doelen, en onze geplande senioren avond. Tevens was er een plaatsje gereserveerd voor onze oogarts Gerlinde Janssens en dieren osteopaat Kris De Ceulaer. Hier kon iedereen naar hartenlust hondenspeeltjes, leibanden en drinkbakken meenemen.

Dan ging de rondleiding verder naar het oude gedeelte van de praktijk, waar de RX ruimte werd voorgesteld. Een filmpje en enkele foto’s lieten zien waarom deze RX toch erg belangrijk is voor onze praktijk.

Ook voor de kindjes was er iets extra’s voorzien. Zij werden bijzonder mooi geschminkt en omgetoverd tot leuke diertjes! Zelfs Spiderman was van de partij!

Een voorlaatste stop aan onze quiztafel. Hier kon iedereen een formuliertje met 5 vragen invullen. De winnaar van de quiz wint een maand gratis voeding voor zijn/haar huisdier!

Aan onze deur kon iedereen een reactie plaatsen in ons gastenboek alvorens naar huis te gaan. Wat een positieve reacties!

Wij hebben er alvast ontzettend van genoten!

Patsy, Lissa, Nancy, Sandra, Sofie & Sofie

 

Gastenboek - reacties

„Super initiatieven die Dier&Dorp organiseert en steunt. Ik kom altijd graag met de dieren naar hier omdat ik weet dat er alles aan gedaan wordt om te helpen. Dikke proficiat aan jullie allemaal voor zo’n super praktijk!”

„Ik kom hier nog niet lang en voel mij al helemaal thuis. Bedankt voor deze goede ontvangst!”

„Dit overtrof onze verwachtingen, gewoon super!”

„Geweldig team voor huisdieren.”

„Toffe ploeg, allemaal even enthousiast met de huisdieren bezig. Vriendelijke diervriendelijke ploeg, al zien onze viervoeters dit niet altijd.”

„Doe zo voort! Zorg goed voor de beestjes”

„Hey, jullie zijn super tof!”

„Jullie zijn een super team! Simple the best! Bedankt voor alles!”

„Was de moeite om te komen! Vriendelijk onthaal en uitleg. Goe bezig!”

„Jullie zijn een mooi team samen. Zorgen goed voor de dieren. Doe zo voort en dank u voor alles wat jullie gedaan hebben.”

„Bedankt voor de vriendelijke ontvangst en de interessante uitleg!”

„Bedankt voor de leuke rondleiding in jullie super mooie praktijk! We vonden het heel interessant. En heel veel dank voor de goede zorgen van al onze huisdieren!”

„Bedankt voor de leuke rondleiding! Jullie zijn een heel tof team! Onze katten worden hier altijd goed verzorgd en zijn hier in goede handen. We kunnen steeds terecht bij jullie met al onze vragen, hoe stom ze ook zijn en dat is een heel fijn gevoel!”

„Bedankt voor de leuke rondleiding. Heel fijne praktijk!”

„Leuk initiatief, interessante rondleiding, allemaal toffe madammen… Voor herhaling vatbaar!”

„Zo leuk dat jullie praktijk initiatieven als dit, puppy avond, senior avond,.. organiseert. Dank voor de steeds vriendelijke én bekwame hulp en ondersteuning bij de zorg voor onze Tess.”

„Bedankt voor de interessante rondleiding!”

„Hallo prachtig team, wat een geweldig leuk initiatief! Tof in elkaar gestoken, iedereen zal zich super welkom hebben gevoeld! Dank jullie wel!”

„Heel tof initiatief! Toffe, leervolle rondleiding. Bedank voor het warme onthaal, hapjes en drankjes en voor de leuke speeltjes voor onze poezen!”

„Beste dierenartsen/ assistenten, Jullie zijn goed bezig, leveren prachtig werk, doe zo voort!”

„Heel leuk initiatief en heel tof en goed uitgewerkt! Bedankt! Ook voor altijd alle goede zorgen!”

Anker-Blog-Art-12

Roefeldag 27/06/2015

Met veel enthousiasme en opwinding werd er rond 10u op de bel gedrukt. Vastberaden stapten de eerste kindervoeten door de deur. Sandra nodigde ze uit om al direct een kijkje te komen nemen bij katje Pluisje. De oortjes, oogjes, pootjes, pels,.. werden gecontroleerd. Een beetje later stapte een pupje de consultatieruimte binnen.

Wat een succes had die pup! Ook hier werden de oren, ogen en tandjes grondig geïnspecteerd! Nog even luisteren naar het hartje ook. Samen met pup Seppe maakten de kinderen een kleine snuffelwandeling door de praktijk. Wanneer pup Seppe terug naar huis vertrok, kregen de kinderen van Sandra iets te drinken. Van al dat rondstappen, krijg je dorst! Trots kregen ze een sticker „Dierenarts voor 1 dag” opgeplakt. In de operatieaal mochten ze één voor één hun hartritme controleren. Alles in orde!

Snel nog even langs Sofie passeren voor een zakje chips en dan door naar het volgende.

Daar stond de tweede groep al, goed op tijd!

Om beurt luisterden ze naar het hartje van poes Rocky. Geduldig liet Rocky alles gebeuren. Vervolgens kwam labrador Jack op visite. Hij werd heel enthousiast begroet door de hele bende. Jack’s oren werden gekeurd door onze kleine dierenartsen. Al dat harde werk verdiende natuurlijk ook een verfrissing! De bekertjes werden leeggedronken, dierenarts-stickers werden opgeplakt en dan was het tijd voor een klein wedstrijdje. De hartslag en het zuurstofgehalte werden gemeten via een sensor die op de duim werd geplaatst. Wie zou 100% zuurstof behalen? Enkele volhouders pronkten uiteindelijk met hun 100%.

Stilaan was het tijd om door te gaan. Ook zij mochten nog een zakje chips uitkiezen.

Vele blinkende oogjes en stralende glimlachen ronden de voormiddag af. Het was een zeer geslaagd bezoek!

Anker-Blog-Art-2

Puppy Foto wedstrijd 2015

De winnaars!!

Eerste plaats Nova, tweede plaats Tito, derde plaats Infinity

Nova: "Mijn baasje zegt dat ik er op deze foto uitzie alsof ik vol kattenkwaad zit maar ze moet van een muis nu ook geen olifant maken!”

Nova

 

Tito: "Hoi, dag iedereen,

titojanssens

Deze kleien dreumes ben ik, Tito, een chocoladekleurig Labradorreutje van toen 9 weken oud. Superlief en toen nog lekker rustig.

Wekelijks mocht ik in mijn groene emmertje gaan zitten en zetten mijn baasjes me hierin op de weegschaal om te zien of ik goed bijkwam. Leuk vond ik dat want achteraf kreeg ik telkens een lekkere beloning.

Ondertussen pas ik niet meer in mijn groene emmertje maar ben nu uitgegroeid tot een energieke, flinke puber van 9 maand.

Tito.”

 

Infinity: "Mijn naam is Fientje. Ik ben 12 weken en loop lekker mee de tuin rond. Mijn baasje stopte me in zijn bovenste zak en hier heb ik een super uitzicht!!”

InfinituVanransbeeck

Anker-Blog-Art-3

Puppy-avond 18 maart 2015

De enorme mooie close up-foto van Lodgy kondigde met zijn fonkelde ogen een sprankelende interessante gespreksavond aan.

Het was een allegaartje van geïnteresseerde mensen, die kwamen luisteren naar wat Ann Van Menxel, kwam vertellen over de „body language” van hun pup.

Mensen met kleine pups, mensen met puberende pups, mensen met „volwassen” pups, mensen met pups in spee.

Van het eerste moment had Ann iedereen mee in haar heel „sprekende” uiteenzetting, met overduidelijke filmpjes en foto’s. De manier waarop Ann vertelt , voel je direct hoe graag deze dame pups heeft. Ze loopt er letterlijk van over. Maar vooral van wat er achter dat honds gedrag zit en voornamelijk hoe je die lichaamstaal interpreteert. En hoe je die stress terug naar beneden krijgt.

Ze doet dit op zo een spontane en amusante manier, dat je je echt betrokken voelt.

Bij de rondvraag ging het hek echt van de dam.

Ann werd overspoeld met „hondse puppy” vragen en situaties. Van energieke bruine labradors tot mannen die op zoek moesten naar hun in de pup, die ze uit het oog verloren hadden in de immense tuin. Naar hoe je kinderen met pups combineert of juist in bepaalde situaties juist beter even gescheiden houdt , zodat er rust en vertrouwen kan opgebouwd worden.

De gedrevenheid die Ann aan de dag legde werd ruim beloont door de inbreng van alle mensen die aanwezig waren. Het was bij momenten heel hilarisch, wat voor situaties er zich thuis kunnen voordoen.

We ronden af rond 21u30, met een lichte uitdeining van nog enkele vraagjes.

De mensen kregen bij het doorgaan nog een goed gevuld zakje van Sofie mee.

Ann, het was best een hele interessante maar ook amusante avond. Bedankt voor alle tips!

„When you speak to a man , you speak to his head.

When you speak to a man in his own language , you speak to his heart.”

NelsonMandela

Dit geldt ook een beetje voor honden ....

Patsy

Anker-Blog-Art-4

EHBO avond

Op woensdag 25 februari hadden we alles in gereedheid gebracht voor onze 4de EHBO avond. Deze keer gooiden we het over een heel andere boeg. We lieten de voorafgaande theorie achterwege en gingen direct van start met praktijkgevalletjes.

De mensen werden verdeeld in 3 groepen. Via een doorschuifsysteem kwamen ze telkens in een andere ruimte terecht, waar er zich telkens verschillende situaties voordeden. Het was nu aan hen! Wat zouden ze doen? Hoe konden ze het diertje in nood beste helpen? Deze avond werd men ondergedompeld in de eerste hulp bij ongevallen.

Samen met Lissa kwam men in een situatie terecht waarbij een hond in een stuk glas trapte en hevig bloedde. Wat nu gedaan? Mensen waren erg enthousiast en samen kwamen ze tot een oplossing. Blue, de hond van Lissa, liet zich maar al te graag inwikkelen in allerlei bandages, zodat onze klanten naar hartenlust konden oefenen.

Wat te doen als je een aangereden hond of kat vindt? Hoe kan je deze best vervoeren? De eerste hulp konden de mensen leren en toepassen op onze grote plastic demohond Taki. Ze werden hierbij bijgestaan door Nancy en het schattig hondje Bendji. Ook hij liet zich graag onderzoeken en nam maar al te graag de lekkere beloninkjes aan. In de 3de ruimte kwamen er een hele hoop kleinere onderwerpen aan bod. Wat te doen bij een aanval? Mijn hond/kat heeft iets giftig opgegeten, wat nu?,... Mensen konden ook hier weer hun voorstellen afvuren en werden stap voor stap geholpen door Sandra.

Patsy, onze fotograaf van dienst, heeft iedereen in beeld gebracht, met vele leuke sfeerfoto’s als resultaat.

Het was een erg geslaagde avond! Zowel de klanten als de dierenartsen hebben zich kostelijk geamuseerd. Bedankt aan iedereen die samen met ons, de diertjes in nood hebben weten te redden ;-).

Anker-Blog-Art-5

Nieuwjaar 2015!!

Vele zingende kleine kindjes, met een grote zak rond hun hals, kwamen bij ons langs dit jaar.

Een beetje onder de indruk zongen ze hun"nieuwjaarswensen " terwijl hun oogjes afdwaalden naar dat grote hondenbed, boordevol snoep.

Hun gretige handjes staken zich dan uit en grabbelden iets lekkers , wat verdween in hun zakje.

Sofie deelde ook nog een spuit-balpen aan ieder kindje uit.

De glundering van hun ouders was des te groter, terwijl hun klein mannen hun liedje afdreunden. Heel aandoenlijk. De "Oooh's " en de "Aaah's" bij het zien van al die snoeppracht bracht het kind even naar boven in de volwassenen.  We boden hen een glaasje jenever aan, waar toch enkele opa's van dienst, dankbaar van smulden.

Onze grote zwarte hond had braaf de wacht gedaan buiten aan onze kerstpaal. Met zijn mooie roze strik rond zijn hals begroette hij kwispellend een ganse voormiddag de zingende kindjes.

Een gelukkig Nieuwjaar toegewenst aan iedereen !

Anker-Blog-Art-6

Bij de wilde beesten af!

Op zaterdag 29 november stonden we met z’n allen aan het loket in Planckendael in Muizen!
We kochten er ons een ticket en wandelden onder een stralende november zon naar binnen.
Het was niet koud. We kregen een overzichtelijke kaart waarop al de dieren onderverdeeld waren in de continenten waar je ze kan aantreffen.

We stopten aan het uithangbord waar alle meters en peters met naam genoemd werden samen met het dier dat ze sponsorden. Even later viel ons oog op één van de plaatjes: Zilveren peterschap Emoe. Die moesten we zeker een bezoekje brengen. De meter was één van ons.

Onze buurvrouw naast de praktijk, vertelde dat ze elke week met haar kleinkinderen naar Planckendael kwam om de Lori’s te zien. Je mocht de Lori’s voederen en ze kwamen met horden op je zitten om een graantje mee te pikken. Dat was echt een hele gebeurtenis, vertelde ze.

Dus kozen we voor Azië. Op zoek naar de Lori’s. Toen we in het enorm grote verblijf van de Lori’s kwamen , hing er een bordje dat ze aan het „pauzeren” waren.

Om 14.00uur mocht iedereen komen voederen. We waren te vroeg.

We besloten later terug te komen en zette onze weg voort. Naar de olifanten dan maar. Daar zagen we Kai Mook en nog 3 andere wijfjes. Een olifant stond alleen. Zeer ongeduldig over en weer te lopen. De deuren van hun verblijf waren gesloten.

Ze gaven allemaal aan dat ze liever binnen wilden. Nancy trok een foto waarop Kai Mook met haar slurf aan de poort stond te duwen, in de hoop dat ze binnen mocht.

Van op een houten kijkhut konden we hen allemaal goed bestuderen.
En het lukte Patsy om iedereen op de foto te krijgen met Kai Mook in de achtergrond.

Onze tocht ging verder langs een enorme grote neushoorn , die met 2 munjacks gehuisd was.
Nancy en Patsy hadden hun fototoestel mee. De neushoorn poseerde alsof hij wist dat hij in de belangstelling stond.

We besloten dan naar „Afrika” te gaan en plots waren we Nancy kwijt. Ze was ons helemaal uit het oog verloren. En met de zebra’s in haar vizier ging ze daar wat foto’s trekken , zonder te zien dat wij een ander wegje waren ingeslagen. Maar Sofie haastte zich om Nancy terug bij ons te brengen.

We kwamen langs het verblijf van Afrikaanse volgels en zagen hoe een hamerkop een dood kuiken opat. Veel te groot voor hem, maar hij had het toch maar lekker opgegeten. Hij stond er eerst wat beduusd naar adem te happen.

Dan zagen we in de verte de giraffen staan. We beklommen de hoge houten uitkijkpost aan hun verblijf. Daar stonden ze samen met impala’s . Er waren heel veel hooiruiven opgehangen op hun hoogte. Er was zelfs een borstel bevestigd hoog aan een paal waar ze konden gaan schuren. Heel lief ogend was de baby giraffe, die werd besnuffeld door zijn mama.

Plots hoorde we een hele bekende stem! Sandra was aangekomen. Ze had later moeten werken. Sandra kwam geregeld op bezoek naar Planckendael met haar familie . En wist waar we allemaal naartoe moesten. Ze liet ons alle Afrikaanse dieren zien.

Ten slotte gingen we langs het „Amerikaanse continent” , naar „Oceanië” . We passeerden de ongelofelijk amusante pinguïns die gevoederd werden. Alle kinderen mochten een visje aan de gretig bedelend, waggelende wit-zwarte kleine nonnetjes geven.

En dan kwamen we aan de Emoe ! Hij zat er wel helemaal alleen en wilde in feite weg uit zijn hokje. Hij wilde wel met zijn meter op de foto.

We bezochten ook de bonobo’s.

Stilaan was de zon weggetrokken en werd het erg koud. Iedereen kroop wat dieper in zijn mantel. We hadden het hele park doorgelopen en besloten huiswaarts te trekken.

Maar om lekker op te warmen, deden we een tussenstop in het brughuisje te Muizen. Een dampende spaghetti aan de Leuvense stoof warmde ons snel op. Ook het gebabbel en gelach.

Toen we naar huis reden zaten er achter in de auto precies drie lachzakjes waarvan hun knopje om het af te zetten, niet te vinden was.

Het was een gezellige namiddag geworden tussen al de „wilde beesten” !!!

Kattenavond

Waarom plast mijn kat naast de bak? Waarom vecht mijn poes met Rosse Felix van de buren? Waarom krabt Minou opnieuw die nieuwe zetel kapot?...

Sinds een aantal jaren is er steeds meer interesse in kattengedrag. Door intensief onderzoek op onze poezen en hun voorouders is er ook steeds meer gekend over de noden van en de frustraties bij hen en de factoren die gedragsproblemen kunnen veroorzaken.

Er was dus dringend nood aan een ‘Informatie-avond over kattengedrag’.

Deze avond ging door op 4 november en werd gepresenteerd door Anneleen Bru, oprichter van Felinova; een centrum voor gedragsproblemen bij poezen. 17 katteneigenaren zaten met open mond te luisteren en keerden huiswaarts met een schat aan informatie om hun eigen katten het nóg comfortabeler te maken. En met tips om de eventuele stress bij hun huisdieren te gaan verminderen.

Ook de dierenartsen en assistenten kregen extra tips om het de poezen in de praktijk zo aangenaam mogelijk te maken. Want ook wij streven naar gelukkige katten, bij de mensen thuis, maar ook als ze even bij ons moeten verblijven.

Naar aanleiding van onze zeer interessante kattengedragsavond, deden wij een interview met onze spreker van de avond: kattengedragsspecialiste Anneleen Bru, een sterke madam die ons inwijdde in de wondere wereld van de kat...

Zij richtte in 2008 Felinova op, een centrum dat zich toelegt op (probleem)-gedrag bij katten. Ze geeft bijscholingen en helpt mensen die problemen hebben met hun geliefde huisdier.

Vanwaar komt jouw interesse voor kattengedrag?

Het is ooit allemaal begonnen met mijn eigen passie voor Heilige Birmanen. Ik heb sinds mijn 18e een héél kleinschalige cattery en ik vind dat echt geweldig. Toen ik op de Universiteit van Antwerpen Communicatiewetenschappen studeerde, mochten we een thesisonderwerp kiezen en aangezien onze professor Psychologie eigenlijk een dierenpsycholoog was, zag ik dat we dus ook iets over communicatie bij dieren mochten kiezen. Toen is alles snel gegaan.

Tijdens het schrijven van mijn thesis over gedrag, communicatie en de asielproblematiek, kwam ik al snel tot de conclusie dat er ontzettend veel katten werden afgestaan in asielen omwille van (vrij simpel op te lossen) gedragsproblemen en zo goed als geen aanbod aan therapeuten.

Toen heb ik beslist om alles achter te laten en in Engeland te gaan studeren. Ik vind de kat een ontzettend fascinerend dier en hoe meer ik erover leer, hoe meer ze me intrigeren. Daarom is het mijn missie elke dag om een betere band te scheppen tussen de eigenaar en zijn kat, omdat ik zoveel respect voor ze heb. Het is fijn een doel in je leven te hebben, en bij mij zijn dat onze katjes én eigenaars gelukkiger maken :).

Wat is het meest voorkomende gedragsprobleem bij onze huiskatten?

In mijn praktijk zijn plassen, sproeien en agressie tussen de katten de meeste voorkomende problemen. Dit zijn uiteraard voor de eigenaars ook zeer lastige problemen, vooral omdat het voor hen een praktisch probleem is alsook dat ze hun katjes gelukkig willen zien en duidelijk blijkt dat dit niet het geval is. Katten ervaren onze omgeving vaak héél anders als we denken en elke kat gaat hier op zijn eigen manier mee om. Hun gedrag wordt hierbij voornamelijk beïnvloed door hoe zij gesocialiseerd zijn aan leven met mensen, hun karakter (zelfzeker of meer verlegen) en eerder aangeleerd gedrag. Daarom is het belangrijk om elk probleem individueel te analyseren want twee katten kunnen hetzelfde gedragsprobleem vertonen om een geheel andere reden dan de andere. Dat maakt ook elke therapie een echte uitdaging voor Felinova.

Ben je zelf al eens verwond door een agressieve poes?

Agressie kan verschillende redenen hebben bij dieren. De meest voorkomende zijn spelfrustratie, schrik & angst. Dat zijn dus zeer uiteenlopende redenen die een andere aanpak vergen. Ik heb zelf tijdens de huisbezoeken bijna geen contact met de katten, dus een echte aanval is nog maar een paar keer voorgevallen. Het kan mij als therapeut helpen om het gedrag waar te nemen, maar we gaan nooit bewust een angstige of gefrustreerde aanval uitlokken.

Dus nee, ik ga niet op bezoek met lederen handschoenen en een skibroek :). Katten hebben in het algemeen meer een passieve verdedigingstechniek, of defensief zoals we dat noemen. Ze zullen er alles aan doen om conflicten uit de weg te gaan en zullen enkel echt agressief uit de hoek komen als je hen daartoe drijft. En dat doen we uiteraard nooit.

Wat is de grappigste situatie die je al meegemaakt hebt?

Dat is een moeilijke vraag :) Meestal zijn de situaties niet zo grappig omdat eigenaars gefrustreerd zijn en de katjes ongelukkig. Maar ik krijg soms wel grappige vragen zoals: waarom is mijn kat zo zot van mijn voeten en likt ze er constant aan?

Heb je tips voor de katteneigenaars die met hun poezen naar de praktijk moeten komen om de stress voor hun huisdier te beperken?

Ja absoluut. Het merendeel van de opbouw van stress begint al thuis. Onze katten moeten op een actieve manier aangeleerd krijgen wat er van hen verwacht wordt en om daar ok mee te zijn. Aangezien een transportmand vaak 100% van de tijd wil zeggen dat er een onaangenaam gevolg komt, kunnen eigenaars best al trainen met de transportmand en het vervoer met de wagen doorheen het jaar zodat het dierenartsbezoek veel rustiger verloopt.

* Reductie van stress vooraleer écht naar de dierenarts te gaan:

-Zorg ervoor dat de transportmand altijd leuke dingen voorspelt. Laat de mand ook staan waar de kat er altijd een zicht op heeft en leg er snoepjes in en speel er in en rond.

- Bouw de stress rond de transportmand af door de kat elke week eens in de transportmand mee te nemen ZONDER een effectief dierenartsbezoek. Dit kan simpelweg naar een andere kamer in het huis zijn, als een blokje rond rijden, als naar de dierenarts gaan en even in de wachtzaal zitten en terug naar huis, met de lift naar de benedenverdieping en terug naar boven, enz. Wat je dan altijd moet doen, is de kat belonen vanaf ze uit het mandje komt met iets ontzettend lekker! Zo leert de kat dat de transportmand niet 1 op 1 iets onaangenaam voorspelt maar slechts 1 op 30. Dat is toch veel aanvaardbaarder, niet?

* Reductie van stress tijdens het bezoek

- Zet de kat nooit op de grond, altijd op iets stevigs in de hoogte; een stoel, een tafel of een speciale kattenplank die de dierenarts eventueel voorziet.

- Leid de kat af met speelhengeltjes, snoepjes of geuren zoals kattenkruid of valeriaan. Indien de kat hier geen aandacht voor heeft, is dat perfect normaal. Dan is ze gewoon erg gestresseerd en zorg er dan voor dat je bezoek bij de dierenarts zo kort mogelijk is.

Als je nu eens echt moet kiezen, welk kattenras geniet dan jouw voorkeur?

Uiteraard mijn Heilige birmaantjes :) Ik heb thuis zelf 5 prachtige dames rondlopen waarvan 3 fokkatjes. Ik vind alle katjes mooi maar die van mij zullen altijd de mooiste blijven :)

Als je één tip mag geven aan de katteneigenaar...wat zou dat dan zijn?

Als ik echt moet kiezen, dan zou ik gaan voor: Laat in alles wat je doet en aanbiedt aan je kat, ze zelf kiezen.

Zorg voor opties, keuzes, mogelijkheden door simpelweg van alles meerdere zaken aan te bieden en zorg ervoor dat de kat ten allen tijde kan wegwandelen en zich kan verwijderen van de situatie als zij beslist dat het niet veilig is.

Zorg ervoor dat ze ten allen tijden kan kiezen waar ze wil eten, drinken, spelen, slapen, schuilen, krabben, op de kattenbak gaan enz. Dus als een eigenaar van iets maar 1 locatie heeft, kan dit echt enorm voor problemen zorgen. Want een kat is constant bezig met zich in veiligheid te stellen en schaarste is daar een grote bedreiging voor. Zorg ervoor dat de kat kan kiezen of ze geaaid wordt of niet door ze eerst aan je hand te laten ruiken, of ze contact met je wil door haar te negeren als je haar ogen niet kan zien. En als de kat aangeeft dat ze dit niet wil, mogen we haar echt niet forceren. Zo zorgen we ervoor dat onze relatie optimaal blijft omdat de kat ons vertrouwt en ons helemaal veilig en voorspelbaar vindt. Want dat willen we uiteindelijk toch allemaal? Dat ze ons ook graag zien?

Hebt u vragen over het gedrag van uw kat? Het Dier&Dorp team helpt u graag verder! Meer informatie over Anneleen Bru en informatie over gedragsconsultaties voor katten
vindt u op de website: www.felinova.be

Om iedereen een kans te geven deze interessante lezing bij te wonen, organiseren we een 2de kattenavond. Deze zal doorgaan op woensdag 11 februari om 19u. Wil u weten of uw kat(ten) echt gelukkig is? Wat kan u nog meer doen om te voldoen aan de behoeften van uw huisdier? Schrijf u dan zeker in en wordt helemaal ondergedompeld in de wondere wereld van onze katten!

Werelddierendag 2014

Op 4 oktober besteden talloze landen extra aandacht aan de rechten van de dieren. De beginselen van deze dag gaan terug tot in 1929, waar op het internationaal congres voor de dierenbescherming in Wenen, 4 oktober werd uitgeroepen tot werelddierendag. Al snel volgden verschillende landen deze instelling en België had zijn eerste officiële werelddierendag in 1988. De keuze voor 4 oktober als dierendag was niet toevallig. Dit is namelijk de sterfdag van Franciscus van Assisi. Deze stichter van de Kloosterorde der Franciscanen bekommerde zich niet alleen om de armen en noodlijdenden, maar stond ook bekend om zijn grote liefde voor de natuur en de dieren.

Wereldwijd doet iedereen zijn best om op 4 oktober het dierenwelzijn eens extra in de verf te zetten. Een dier in huis nemen, brengt namelijk heel wat verantwoordelijkheden met zich mee. Als dierenartsenpraktijk zijn wij uiteraard ook erg blij met zulke initiatieven en dragen wij graag ons steentje bij. Dit jaar hebben we er dan ook een werelddierenweek van gemaakt zodat elk baasje de gelegenheid kreeg om een leuk cadeautje voor zijn/haar huisdier te komen kiezen. Een extra speeltje, bandana, hengel, versnapering, poepzakje,… is altijd leuk! Hopelijk hebben de huisdieren hier ook van genoten!

Voor ons is het uiteraard elke dag werelddierendag Geef alle huisdieren dus maar een dikke knuffel van ons!

Dier & Dorp team

Algemene uitleg

 

Gerbil aan een zijden draadje!!

Het was maandagavond en dan is het steeds druk.

Het was winter maar ik kon horen aan het gebabbel en het gelach in de wachtkamer dat de mensen zich goed opgewarmd kregen.

Toen ik mijn hoofd binnenstak om de volgende patiënt binnen te laten was het echter heel stil. Alle blikken waren gericht op Marijke die een kleine schoendoos op haar schoot hield. “Laat mevrouw maar voor gaan” zei een dikke man met een lange baard en een mollig poes.

Ze “snikte” als het ware binnen met haar doosje. Marijke was een vrouw van middelbare leeftijd die aan de kassa zat in de lokale GB.

Heel voorzichtig opende ze het doosje. Met een heel nieuwsgierige blik werd ik aangekeken door twee zwarte kooltjes achter een bende wiebelende snorharen. Heel snel wreef ze met haar pootjes over haar de neus de snorharen proper. Het was een woestijnratje of een gerbil dat zich zat te poetsen.

De tranen rolden over Marijke haar wangen. Ik kon echt niet inbeelden wat er dan zo erg kon zijn, want het beestje leek mij heel “levendig” gezond op het eerste gezicht. Ze begon haar verhaal terwijl ze haar tranen snel wegveegde met de rug van haar hand.

“ Ik kwam thuis vanavond en je weet hoe dat gaat, alles moest weer snel, snel, snel gebeuren want de kinderen moesten nog naar de voetbal en het ballet. Het eten stond op en ik dacht ik zal snel nog even stofzuigen. Ik wilde ook de hoekjes meedoen en haalde de borstel van de steel om zo gemakkelijker te kunnen werken. Wat ik niet wist was dat zij, en ze wees naar dat wriemelende pelsje, daar ook zat. Ze was ontsnapt, maar wist ik veel! En toen ging alles zo snel. Toen ik met de buis naar het hoekje ging zag ik ze plots zitten, maar het was al te laat! Met een dof geluid werd ze opgezogen. Ik gaf een gil, trok de stekker uit en opende direct de stofzuiger. Mijn dochter en zoontje kwamen aangerend. Het duurde minuten vooraleer we de zak opgesneden hadden en we haar gevonden hadden tussen al dat stof.

Ik moest me toch even inhouden van het lachen want Marijke klonk heel serieus.

“ Maar ze ziet er toch heel levendig uit “ zei ik.

“ Ja maar je moet maar eens naar haar buikje kijken! “ heel voorzichtig nam ik haar uit haar doosje en draaide haar op haar rug. Ik kon inderdaad een hele grote wonde zien van haar ene zijde over haar buikje naar haar andere zijde. Erger was nog dat ik haar darmen duidelijk kon zien. Gelukkig waren ze nog omgeven door het buikvlies.

De wanhoop stond de lezen in Marijke haar ogen.

“ U kan haar toch wel redden? “ vroeg ze met een bibberend stemmetje.

Nu zijn gerbils niet direct de gemakkelijkste patiëntjes om in slaap te leggen. Ze blijken enorm gevoelig voor de anesthesie. Ook de recovery is dikwijls fataal door een te lage lichaamstemperatuur. Een ander groot probleem was dat de wonde tot op het buikvlies liep. Het infectiegevaar, zeker na haar verblijf in de stofzuigerzak, was heel reëel.

Ik probeerde Marijke dit uit te leggen maar het was wel degelijk de enige kans dat we haar konden geven om haar te redden.

Ik plaatste Marijke terug in de wachtkamer en het gerbilletje in ons eigen kleine anesthesiekamertje. Het was een plastiek doos die volledig kon afgesloten worden, die verbonden was met het gasanesthesie-apparaat. Ik draaide de zuurstof en de fluothaan open en enkele minuten later lag ze rustig op haar zijde te slapen. Ik gaf haar een “piep”-klein prikje tegen de pijn en legde ze op het grote operatiekussen dat gevuld was met isomo-korreltjes en knipte de operatielamp aan. Zo zou ze lekker warm liggen. Haar ademhaling was rustig en ik had haar een mondmaskertje, dat we zelf van een kleine spuit ineen geknutseld hadden, opgezet. Ze kreeg nog een prikje antibiotica. En het grote werk kon beginnen. Ik had de andere mensen verwittigd dat het toch eventjes kon duren. Doordat mijn patiëntje zo klein was en ik een vergrootbrilletje opgezet had, zat ik vrij erg gebogen over het operatieveld(je).

Plots werd er hard op de deur geklopt. Door het verschieten, richtte ik mij in één ruk op met mijn ellebogen tegen mijn lichaam en mijn handen in de lucht. Dit is een gewoonte als je ‘steriel’ staat. Ik hield mijn naaldhouder in mijn rechterhand en mijn pincet in mijn linker. Mijn naaldhouder had het naaldje vast, klaar om een nieuwe steek te maken, maar het draadje was reeds kort geworden. En plots voelde ik een zekere tegendruk aan mijn naaldhouder!!

Ik keek naar mijn operatieveld…Wie bengelde aan mijn draad? …. Door mijn vergrootbrilletje leek het plots een grote rat! Ik heb dit nooit aan Marijke verteld.

Ik liet haar even komen kijken als alles mooi toegenaaid was en het gerbilletje nog lekker lag te ronken. Ik heb haar nog bij mij gehouden om zeker te zijn dat ze goed wakker werd. De volgende ochtend stond Marijke met een nieuw schoendoosje daar om haar schattebolleke te komen ophalen. Ze kreeg nog antibiotica mee naar huis.

Maanden later zag ik haar terug met de poes. Ik was haar gerbilletje echter vergeten. En denkende dat ik haar niet herkende vroeg ze voorzichtig “weet je, ik ben die mevrouw van het gerbilletje en de stofzuiger” Ik keek verrast op: “oh ja das waar! Hoe is het verder afgelopen?”

“Heel goed” antwoordde ze en ze straalde als ze het zei.

Wat ze nooit geweten heeft dat haar leven wel degelijk aan een zijden draadje had gehangen…

Algemene uitleg

 

Het Viking - tijdperk

De dennennaalden begonnen zich in grote getale te verzamelen op de grond rondom de blauwe pot, die enkele weken later had voorzien voor de kerstboom die zijn gezelligheid in de woonkamer bij ons had binnengebracht.

Komiek dat zich dan op de praktijk een heerlijke rustige tijd zich aankondigt, waar we even op adem kunnen komen en lekker meegenieten van heel het kerstgebeuren. Alsof de dieren het aanvoelen, dat dit echt niet het moment is om ziek te worden.

Andere dingen blijken belangrijker in deze periode.

We zaten midden in de “kerst”vakantie.

Kerstmis was reeds voorbij. We waren juist gerecupereerd van de traditionele Engelse Xmas traditie, die ons mums vele jaren met heel veel overtuiging, in ere had gehouden. En die we allemaal met evenveel overtuiging verder zette. En waaraan, de voor mij onovertreffelijke geflambeerde Xmas pudding met room, de kers op de taart was en zeker niet mocht ontbreken.

Tijdens de gerechten werden de Crackers getrokken tussen (schoon)broers en (schoon)zussen maar vooral door de kinderen die dit allemaal een heel uitbundig feest vonden met lekker veel cadeautjes.

Maar schone feestjes duren niet lang en de eerste werkdag kondigde zich aan.

In de ochtendconsultatie zat mevrouw Van Dessel geduldig haar beurt af te wachten met haar klein zwart Nero-tje.

In die tijd kon je Nero’s met hopen vinden. Nu dezer dagen is het vinden van een “stratier” al heel wat moeilijker. Tegenwoordig willen mensen allemaal een “rashond” hebben, ook al kopen veel mensen een kat in een zak waar ze niets van afweten. Omdat dat papiertje niet hoeft voor hun!

Mevrouw Van Dessel was weduwe maar had wel vier zonen die allemaal een groot gezin hadden.

Wat maakte, dat er steeds wel enkele kinderen bij oma kwamen spelen. En mevrouw Van Dessel vond dit zalig. Ze deed niets liever om met die mannen van alles te doen. En zo was ze echt een heel graag geziene oma.

Maar nu stond ze hier met haar klein Nero’tje, die maar een heel bedrukte indruk maakte. Het was kerstvakantie en er waren al elke dag kleinkinderen bij haar op logie geweest. Vandaag waren de ouders allemaal thuis en oma had een dagje voor haar en Nero.

Maar er was iets niet ok met Nero. Hij was heel stil. Wou niet eten, wat heel abnormaal was. Drinken deed hij ook maar heel weinig. En hij stond daar zo met een gekromd rugje naar de grond te staren.

Terwijl ik aan mevrouw Van Dessel enkele vragen stelde om iets te weten te komen over het probleem van Nero, zag ik Nero enkele keren persen zonder dat er wat mest uit kwam.

Ze zei dat hij nog geen mest had gemaakt de laatste 2 dagen en dat hij erg jankte sinds vanmorgen als hij zich neerzette om te proberen.

Ik zette hem op de tafel en hij was inderdaad heel stillekes in vergelijking met anders. Het was anders een heel zot en plezant hondje dat wriemelde als je er nog maar tegen sprak. Ik inspecteerde de streek onder zijn staart vooraleer ik met mijn thermometer zijn koorts wou meten. Deze was opgezet en heel gevoelig als ik eraan kwam. Toen ik met mijn vingertoppen rondom zijn anus tastte voelde ik een abnormale harde ronde verdikking.

Soms heb je anaalklierabcessen die aan het broeien zijn en wat een enorme pijnlijke bedoening is maar deze verdikking was erg groot. Het was als het ware dat er iets achter zat. Terwijl ik dit aan het doen was, begon Nero weer te persen en zag ik een klein “goud” kleurtje verschijnen!

Ik haalde wat glijmiddel en plastieke handschoenen uit mijn schuif om te onderzoeken wat Nero zoveel problemen bezorgde.

Na toch niet zo een aangenaam moment voor Nero kwam de dader aan het licht.

Het bleek een klein helmpje te zijn met … 2 hoorntjes erop!

Nu viel mevrouw Van Dessel hare frank. Ze had de twee zoontjes van Dirk en Frieda bijgehouden. En ze hadden voor hun kerstmis een doos met playmobieltjes gekregen. Waaronder een heel Vikingendorp! Ze had Nero dikwijls moeten wegjagen bij hun, want hij leek erg geïnteresseerd in al die kleine popjes.

Ik gaf Nero nog een spuitje tegen de pijn en deed verzachtende zalf rond zijn anus. Ik stak het Vikinghelmpje in een klein potje en gaf het mee aan mevrouw Van Dessel die heel opgelucht haar Nero in haar armen nam en het potje als trofee in haar zak stak.

Anker-Blog-top

facebook0

Flickr1

arrowup