Dier&Dorp Blog - Interviews

Anker-Blog-Art-1

De hondenfotograaf in Kurt Pas

Kurt is echt bezeten van fotografie. Hij werkt voor het hondenmagazine Woef. Zo kwam ik met hem in contact . Hij was namelijk op zoek naar iemand met Retrievers.
Ik was verbaasd van de kwaliteit van zijn foto’s en was direct verkocht. En zo kwam het, dat ik Kurt in de praktijk uitnodigde om een fotoshoot te doen met ons team.
Ik nodigde mezelf uit bij Kurt op de koffie en kwam heel wat te weten van een uit de hand gelopen hobby van Kurt. Leest U even mee. Op het einde van het verhaal heeft hij nog hele goeie tips voor de fotografen in ons.

Als jong kereltje mocht ik mijn vader eens vergezellen in die geheimzinnige doka. Onmiddellijk was ik gefascineerd door de magie die daar plaatsvond. Stel je voor: Als tienjarige zie je hoe een strookje negatief via een hocus-pocus toestel op een stukje wit papier wordt geprojecteerd. Daarna wordt het stukje papier in een toverdrankje gedompeld. En groot was mijn verbazing toen ik na enkele seconden het beeld stilaan zag verschijnen! Op twaalfjarige leeftijd kocht ik met de spaarcentjes van mijn communie mijn eerste camera. Een Zenith 12XP. Een mechanisch Russisch geval, maar ik was er ongelofelijk trots op. In de beginjaren boeide mij vooral de techniek en het materiaal, maar langzamerhand kreeg ik meer oog voor het mooie om me heen en emotie die mooie dingen teweeg kunnen brengen. Een kantelpunt! Want het doorgronden van de techniek was niet langer de drijfveer achter mijn passie. Het maken van beelden die mezelf en anderen konden beroeren, is sindsdien de uitdaging. Het mooie aan deze zoektocht is de "never ending story". Want het perfecte beeld bestaat niet...
Ik heb in de beginperiode dat ik met fotografie bezig was een hond gehad "Bingo". Bingo was een liefdeskind van twee bastaardjes en hij geleek wat op een border collie. Maar Bingo was nooit mijn hoofdonderwerp.  Pas nadat ik Kathleen leerde kennen, een "hondenzot" in hart en nieren, en we twee Duitse doggen in huis namen, is de fotografie verschoven naar honden als hoofdonderwerp.  Ouders fotograferen hun kindjes, hondenbaasjes hun viervoeters denk ik.

 Aanvankelijk maakte ik snapshots. Je kent dat wel, je bent op een bepaalde gebeurtenis op een bepaald moment en maakt er een foto van als herinnering.
Nadien heb ik me technisch gaan verdiepen.  Leren begrijpen hoe een camera werkt en waarom een camera setting een welbepaalde invloed heeft in een foto. Je komt zo wel tot een scherpere foto die juister belicht is, maar daarom bezit de foto nog geen ziel. Pas de laatste jaren ben ik bewuster bezig met het creatieve.  Ik tracht nu meer na te denken over welke boodschap ik wil overmaken en hoe ik dat in een beeld kan vertalen. Nog een stapje verder is om in die beeldtaal om te vormen naar je eigen dialect. Het creëren van een eigen stijl. Dat is een permanente evolutie die beïnvloed wordt door alles wat je meemaakt in je leven en door alle beelden die je bekijkt. Vroeger waren dierenfoto's van andere fotografen belangrijk als inspiratiebron. Nu ontdek ik dat veel meer beelden en gebeurtenissen een interessant potentieel hebben, dat ik dan weer kan toepassen in mijn foto's.  Zo viel het me op dat het inkaderen van je onderwerp vaak een extra element toevoegt. Portretfotografen kaderen hun onderwerp al eens in door een deuropening of wat struikgewas deel te laten uitmaken van een beeld.  Ik heb dat idee meegenomen, maar ik kader een hond bv. in door de poten en de buik van een andere hond als voorgrond te gebruiken.

 

 Het is een uit de hand gelopen hobby...  Ik fotografeer uit passie voor de honden, maar door als zelfstandige in bijberoep te starten, zijn er vele deuren opengegaan. En zoals met zovele dingen in het leven is die start ook weer een samenloop van toevalligheden. We wonnen een verblijf in een chalet via WOEF magazine. Men wou wel wat tekst en foto's in retour. Door die tekst en foto's is de bal aan het rollen gegaan.  Maar de passie heeft altijd geprimeerd! Ik heb een grote honger naar het maken van mooiere beelden, het ontwikkelen van een eigen stijl en het verder ontplooien van mijn creatieve zelf.  De middelen die ik als fotograaf vergaar, herinvesteer ik volledig in beter materiaal, workshops of persoonlijke projecten. Zo heb ik in 2014 een naaktkalender met BV's en assistentiehonden gefotografeerd  ten voordele van Hachiko vzw.  Een organisatie die honden opleidt voor mensen met een fysieke beperking. Voor mij was het een creatief proces waarin ik ook de onvoorwaardelijkheid van de band die tussen een assistentiehond en hulpbehoevende wou weergeven.  Ik denk dat ik daarin geslaagd ben. Ook al waren de BV's niet de baasjes van de assistentiehonden, in elke individuele foto lijkt er een band te bestaan tussen de twee.
De professionele fotografiemarkt is overigens niet gemakkelijk.  Ik tracht me te onderscheiden van de massa door voornamelijk maatwerk te leveren en geen beelden te verkopen via beeldbanken.  Uitgeverijen die een meer sprekende foto op de cover van een boek willen en magazines die een meer exclusief beeld willen, weten me alvast te vinden.  Ik vind het ook een eer dat ik alle medewerkers van Dier en Dorp heb mogen fotograferen en foto's heb mogen maken voor ondermeer de promo van de EHBO en puppy cursussen bij Dier en Dorp.

 

Er zijn twee steeds terugkerende topics die ik in de foto's tracht weer te geven.  De oorsprong van een hondenras, de band tussen baasje en hond.
De oorsprong van een ras vind ik belangrijk in het fotograferen van een rasprofiel voor bv. een magazine als WOEF of voor het kenniscentrum van de Hubertus Vereniging Vlaanderen.  Ik tracht dan bijvoorbeeld actiefoto's te maken van retrievers in hun werk habitat met de jachtbuit in de bek.  Beelden waarin je het water uit de vacht van een golden retriever ziet lekken na een "Picking Up" uit een meertje, zijn voor mij echt geslaagd.  En een Husky fotografeer je in een besneeuwd landschap. Ook al moet je er half Europa voor doorreizen. Het voegt net iets meer toe aan de foto. Wat minder "alledaags", wat meer origine van het gefotografeerde ras.
Als ik foto's voor honden- of kattenbaasjes maak, vind ik het erg belangrijk om de band en de interactie tussen het baasje en zijn troetel te fotograferen.  Makkelijk is dat niet. Je moet rekening houden met de setting (fotostudio, buitenlocatie of de woonplaats van de eigenaar), het dier en het baasje wil liefst ook wat glamoureuser voor de dag komen dan op een pasfoto... Met een goede portie geduld kom je een eind en soms ontstaat er zowaar een heel teder beeld.  Enkele jaren terug had ik op een dierenevenement een fotostudio ingericht.  Er kwam een dame langs in een rolwagen en ze had een hond bij "Ruffus". We moesten de studio wat aanpassen om beiden op beeld te krijgen. Tijdens de shoot duwde Ruffus zijn kop tegen het hoofd van zijn baasje en sloot genietend te ogen. Die knuffel was in een enkel beeld de perfecte vertaling van het levensverhaal van dit duo. 
Ten slotte probeer ik voor variatie te zorgen. Een kalender zou saai zijn moet je twaalf foto's zien waarin enkel de hond en het baasje verschillend zijn.  Meerdere poses van hond en baasje, toevoeging van attributen en spelen met het licht zorgen voor variatie in sfeer en compositie.

 

Ik fotografeer heel graag pups en kittens. Honden als ze een week of zes zijn, kittens op de leeftijd van circa acht weken.  De puppy's beginnen net de wereld te verkennen en je kan enkel een pose uitlokken door de puppy's te triggeren met geluidjes, speeltjes of bewegingen. Daardoor zijn de beelden erg "cute" en hebben een grote spontaniteit.  Stel je voor dat je naar een kitten een leeg rolletje toiletpapier gooit of een bol koord naar een puppy. Ambiance verzekerd!  Dat spelen orkestreer ik op een welbepaalde plaats (buiten) of in de fotostudio.  Onlangs maakte ik nog een hangmat en stopte er een kitten in.  Toen die net even kwam piepen, kon ik een erg leuk beeld maken.  Met wat planning, een grote portie geduld en snel en alert reageren kan je zo'n leuke foto's maken!
 

Voorjaar 2014 maakten we een reis doorheen Namibië.  Op valavond in de buurt van Solitair, een godvergeten oord aan de rand van de Namib Desert, waren we erop uit getrokken om Cheeta's (jachtluipaard) te vinden.   Al heb je een goede gids, er is steeds een stukje geluk in het spel. Als de Cheeta's niet gezien willen worden, kunnen ze zich echt onzichtbaar maken.  Ze gaan in tegenlicht schuilen in het hoge gras en je ziet ze dan pas als je bijna op hun staart trapt.  Die avond was het geluk onze bondgenoot. We konden twee Cheeta mannetjes van op korte afstand fotograferen.  We waren uit de 4x4 gestapt om de Cheeta's van op ooghoogte te fotograferen toen de mannetjes ons de terugweg naar de 4x4 tijdelijk belette. Pure adrenaline!  Het leek alsof we deel waren van een National Geographic documentaire.  Een van de beelden die ik toen kon maken, was echt een Lucky Shot.  Als setting een goudbruine lucht en een mooie brons gekleurde savanne, de Cheeta werd mooi zijdelings verlicht door de ondergaande zon en maakte net oogcontact.  Man, man, man! Wat een gevoel als je net op dat moment afdrukt en de foto bovendien perfect scherp is op de ogen van de Cheeta!

 

Toen ik in mijn jeugd geïnteresseerd raakte in fotografie leerde ik enkele fotografen kennen via een jaarlijkse expositie van de lokale fotoclub tijdens de kermis.  Een echte inspiratiebron vond ik daar niet. De meeste leden hadden een breed portfolio en maakten gewoon “betere” vakantiefoto’s of foto’s van regionale plaatsen.  En modelfotografie was ook niet aan mij besteed.  De enige andere bron van inspiratie waren fotomagazines of boeken in de bibliotheek. Een erg gefilterde datastroom als je dat vergelijkt met de mogelijkheden van het internet nu.  Uit die erg enge wereld kwam William Wegman naar voor.  Een New Yorkse kunstenaar die zijn Weimaraners aankleedde als model.  Hij week wat meer af van wat ik kende en dat triggerde mij.  Grappig genoeg heb ik tot op heden nooit bewust een “William Wegman” beeld willen creëren. Maar toen ik de foto publiceerde die ook de openingspagina van mijn website, mijn naamkaartje en mijn flyers decoreert, kreeg ik de vraag of de foto geïnspireerd was op William Wegman.  Kort daarna kocht ik in de UK een boek met beelden van William Wegman want de jeugdherinneringen lagen al ver achter mij.  Maar meer dan dat het een Weimaraner puppy betrof, kon ik geen gelijkenissen vinden.

 

Met de mogelijkheden van het moderne internet is de stroom aan foto’s zo groot dat het nog moeilijk is om door de bomen het bos te zien.  Toen de forums en fotowebsites hun opmars maakten, volgde ik  iedereen die “beter” of “anders” was dan ik.  Nu ga ik daar anders mee om.  Nu kijk ik eerder naar "wat maakt een foto voor mij meer bijzonder dan andere foto's'' en zit dat vervat in alle beelden van die fotograaf.  Zo ben ik tot enkele (voor mij) absolute toppers gekomen.  In dierenfotografie is de Londense fotograaf Tim Flach erg bijzonder. Zijn beelden zijn puur, doorgaans erg sober en leggen de nadruk op de intrinsieke individualiteit van de soort.  Ik heb enkele Pinterest verzamelingen met individuele foto’s die ik bijzonder vind.  Ofwel omwille van de omgeving waarin de foto is genomen ofwel omwille van de interactie tussen mens en hond.  Op zich allemaal individueel mooie beelden die me inspireren, maar de foto’s zijn geen “handelsmerk” van de fotografen.  Bij Tim Flach is dat handelsmerk wel erg aanwezig.

 

Een tweede grote naam is Drew Gardner. Gardner maakte een prachtige serie "The Forest" waarin er steeds een speelveld was tussen een model en de wilde natuur. In die serie plaatst hij bijvoorbeeld een model in een bos vol nevels omringt door wolven.  Dat zijn beelden die op je netvlies blijven hangen.  Beelden waar je ook naar kan blijven kijken. Het licht is sprookjesachtig, het beeld heeft een verhaal maar geeft het niet vrij.  Waarom ligt dat meisje daar? Waarom zwerven die wolven daar rond? Drew Gardner gebruikt het licht in laagjes doorheen de foto.  Ik merk dat veel fotografen die stijl trachten over te nemen.

 

Het woord fotografie is afgeleid van het Grieks en betekent letterlijk schrijven met licht (phootos: van licht - grafoo: schrijven). Licht is belangrijk in mijn foto's. De kleur van het licht, de richting van het licht en hoe hard of zacht de overgang is tussen licht en schaduw maken voor het grootste deel de sfeer uit van de foto. Hoe je het licht gebruikt, hangt af van je eigen creativiteit.  Sommige schilders hebben het de fotografen voorgedaan. Rembrandt licht behoort zo tot de basis in de kunstgeschiedenis en wordt door portretfotografen nog steeds veel toegepast.  Ik heb de laatste jaren ook meer geïnvesteerd in studio lampen en  reflectieschermen dan in lenzen of camera's. In tegenstelling tot architectuur of portretfotografen kan je dieren niet "vastkleven" op een welbepaalde plek. Dat zorgt voor een extra uitdaging om licht creatief te gebruiken zonder dat je tegen de technische beperkingen van de camera aanloopt.

 

Mijn hoofd zindert van de ideeën. Maar tijd is de beperkende factor.  Zolang we de lotto niet winnen, moet er overdag gewerkt worden. Ik heb dus enkel de avonden en weekends en onze eigen honden hebben ook recht op tijd met de baasjes. Echte grote projecten ga ik niet kunnen starten, maar ik heb wel enkele series in gedachte. Ik ben zot van hoofddeksels. Vroeger kocht ik in elk niet Europees land dat ik bezocht een hoed. Een serie van honden met hoeden komt er zeker aan.  Een serie van honden die likken heb ik ook voor ogen. Hoe ik dit gedrag moet uitlokken heb ik al uitgewerkt, nu nog de foto's maken...

 

Fotografie is een beetje als muziek spelen.  Duizenden keren "De Lente" van Vivaldi beluisteren en een Stradivarius bezitten maken je nog geen violist.  Het vraagt een technische studie, inzicht en jaren oefening.  Pas nadien kan je met de partituren creatief aan het werk en je eigen accenten leggen. Met de fotografie is het net zo. De meest geavanceerde camera en de duurste lenzen zijn geen garantie op succes.  Een goed begrip van de basisparameters van een camera zijn essentieel om uit elke situatie het beste te halen.  Toch zijn er vijf tips die je beelden onmiddellijk een ander elan kunnen geven.

1. Stel steeds scherp op de ogen van je huisdier.

2. Fotografeer van op ooghoogte van je huisdier (ook al moet je plat op je buik in de modder gaan liggen).

3. Betaal je modellen! Snoepjes, snoepjes, snoepjes. Beloningsgericht werken loont altijd.

4. Leer de eigenschappen van licht kennen.

5. Investeer in tijd. De mooiste en meest intimistische beelden ontstaan als je veel tijd doorbrengt met je onderwerp.

Anker-Blog-Art-2

Ann Van Menxel

Ann heeft tal van hondengedragscursussen en -opleidingen gevolgd en werkt nauw samen met dierenarts Tiny De Keuster, een boegbeeld ivm hondengedrag. 
Zij geeft zelf ook puppy trainingen en haar naam "Sweet with dogs" vertelt veel over haar.
Wij kennen Ann reeds van "Het Hondenbad", waar ze op een speelse manier basisinformatie doorgeeft aan de kinderen. 
Wij gingen even langs voor een babbel met haar.

Als gedragscoach begeleid ik mensen in de positieve opvoeding en training van hun hond.
Gedurende deze begeleiding werken we relatiegericht:
• Zowel mens als hond leren elkaar beter begrijpen zodat er evenwichtige relatie kan groeien.
• Mensen leren rekening houden met de talenten maar ook met de beperkingen van hun hond.
• Mensen leren het emotioneel leven van hun hond zien, begrijpen en er gepast op reageren.
Tijdens deze begeleiding zijn alle gezinsleden welkom.

“Naar je hond kijken zonder te zien” heeft geen enkele zin. Iedereen heeft al gehoord van hoge, lage of neutrale houding. Maar er zijn belangrijkere signalen die meer vertellen over de emotionele toestand van je hond. Eens mensen de nodige kennis verworven hebben, is het toepassen ervan in de praktijk de volgende stap in het proces.
Er bestaan heel wat valkuilen bij het observeren van gedrag bijv. vermenselijking, eigen interpretatie, ‘te kort door de bocht’-verklaringen,…

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat de manier van hechting tussen mens-hond kan vergeleken worden als de hechting tussen kind-ouder.
De grote valkuil is dat mensen hierdoor honden vaak gaan vermenselijken.
En daar trappen we allemaal wel eens in. Niet?
Maar een hond moet zichzelf kunnen zijn. We mogen de basisbehoeftes van de hond niet verwaarlozen.
Vermenselijking kan de hond onnodig stress bezorgen. Mensen stellen vaak te hoge verwachtingen die niet binnen de mogelijkheden van hun hond ligt bijv. het toeschrijven van bepaalde menselijke gevoelens of vaardigheden zoals ‘schuldgevoel’ of ‘kunnen reflecteren en relativeren’, met iedereen kunnen omgaan,…

Wel…tijdens een training wordt er regelmatig gelachen. Zowel hond als mens moeten zich goed voelen in het centrum.
Iedereen mag zichzelf zijn. No stress,….Zo leerden we bijv.een relax-matje aan tijdens de training.
De hond leert relaxen. Da’s een heel leerproces. Maar wanneer de hond zooooo relax

is, dat hij echt in ‘t slaap valt…tja…dan is ons doel meer dan bereikt. ☺

Bezin eer je begint!!!! Een hond is een volwaardig gezinslid. Dat vraagt tijd, energie en nog veel meer.
Dus wees kieskeurig en kritisch bij het kiezen van je pup.
Een checklist:
• Kan je moederhond met haar nest zien?
Het emotioneel welzijn van moederhond en haar zorg voor de pups heeft een grote invloed op de emotionele gezondheid van je pup. 
• De pups moet zijn 7-8 weken doorbrengen bij de moederhond in goede omstandigheden (geen stress, geen angst, veilige en rustige omgeving, hygiënische omgeving,…).
Beide ouderhonden zijn getest op erfelijke ziekten die bij het ras horen.
• De pups groeien op bij moederhond. Moederhond is niet angstig of agressief (wel beschermend naar de pups toe)
• De pups groeien op in huiselijke kring.
• De pups worden goed verzorgd. Ze worden ontwormd, geënt en gechipt.
• Het nest ziet er redelijk schoon uit.
• De fokker fokt maar met een beperkt aantal rassen (één of twee rassen), zodat hij zich optimaal heeft kunnen verdiepen in het ras of de rassen. Verkoper die een heleboel rassen heeft, kan onvoldoende verstand hebben van al die rassen.
• De fokker heeft veel verstand van het ras en kan vragen van potentiële pupkopers beantwoorden
• De fokker is kritisch t.a.v. aan wie hij de pups verkoopt. Hij wil dat de pups goed terecht komen en geeft de pups niet zomaar weg aan iedereen.

Er loopt vaak heel wat mis op een hondenweide.
Spel tussen honden verloopt het best wanneer ze met 2 zijn en ervan kunnen genieten. Er is opwinding maar geen stress, angst-of agressiegedrag bij beide honden te merken.Meer honden erbij kan leiden tot gedrag dat niet meer tot spelen behoort nl. stalking, berijden, group chasing, bulling enz.
En heel vaak denken mensen dat hun hond leuk speelt op de weide. Maar niets is wat het lijkt…

Anker-Blog-Art-3

Kathleen en Bootsie

Kathleen komt reeds lang bij ons op praktijk. Eerst was ze steeds vergezeld van Magic, haar blonde blindegeleidingshond. Na een lange ziekte moest zij van hem afscheid nemen en kwam Bootsie in haar leven. Kathleen is ook een frefente schrijfster van prachtige verhalen. Wij vroegen aan haar wat haar honden voor haar betekenen. Ze schrijft heel pakkend hoe zij zelf “gekozen” werd door Bootsie. Blindegeleidingshonden worden zeer zorgvuldig als pup uitgekozen en hebben een lange weg te gaan vooraleer zij iemand kunnen begeleiden. Het verhaal van Kathleen en Bootsie.

Had je direct een klik met Bootsie?
Bootsie, een vrij kleine zwarte labradoodle, kwam bij mij wonen in juni 2013. Toen was ze net geen twee jaar. Bootsie is mijn tweede geleidehond van het Belgisch Centrum voor Geleidehonden (BCG). Ik wilde na mijn eerste hond, Magic, eigenlijk geen nieuwe geleidehond meer. Toch niet direct. De dood van Magic in november 2012 had me heel veel verdriet gedaan en ik wist toen niet of ik me wel ooit aan een nieuwe hond zou kunnen hechten. Maar mijn oogarts wist me toch naar het BCG te krijgen. We zouden er een kort bezoekje brengen en dan gezellig in Tongeren samen wat eten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik met een hele gesloten geest naar het centrum ging. Daar kwamen ook weer alle herinneringen aan Magic boven en de tijd dat ik daar met hem in opleiding was geweest. Geen enkele hond zou kunnen tippen aan Magic. Met die ingesteldheid zat ik daar aan de kleine vergadertafel van het BCG.

Plots ging de deur open en kwamen er vijf hondjes binnengewandeld. Ze kwamen terug van een middagwandeling en liepen in een rijtje achter de trainers. Het was etenstijd voor hen. De labradoodles gaven niet veel aandacht aan de bezoekers. Sommigen kwamen even kijken en raakten me niet aan zodat ik er ook geen beeld van had. Bovendien zat ik daar vrij stijfjes op mijn stoel, niet van plan veel aaitjes uit te delen. Maar dat was buiten Bootsie gerekend. Ze liet de anderen ‘aan tafel’ gaan en bleef bij mij hangen. Ze legde haar poot op mijn knie en duwde haar neus tegen mijn handen. Ik kon niet anders dan haar aaien. “Als ik Bootsie krijg, dan wil ik toch terug een hond”. Er was direct een klik tussen Boots en mij.

Beschrijf een mooi moment tussen jou en je hond?
BCG beslist welke hond je krijgt. De trainers van de honden kennen de karakters en houden goed in de gaten of de hond ook in het gezin past. In april 2013 kreeg ik bericht van BCG. Boots mocht bij ons een dagje op proef komen. Het hele gezin had ze direct om haar poot gedraaid. Net als ze dat met mij had gedaan. In de maand juni die daarop volgde ging ik met mijn reistas naar BCG om in opleiding te gaan. Eerlijk, dat was met lood in de schoenen. Ik zag wel uit naar Bootsie maar wilde helemaal niet uit mijn omgeving weg gaan. Thuis hadden de kinderen examentijd en voor de eerste keer kregen we toen de zomerzon. Ik wilde thuis zijn met de kinderen en van de natuur genieten. BCG betekende voor mij een beetje eenzaamheid.

Toen ik mijn kamer kreeg en mijn reistas uitpakte kwamen er tranen. Een week leek zo lang. Ik ging op het bed zitten en huilde. Boots zat voor me naar me te kijken. Ineens deed ze iets wat ze eigenlijk niet mocht. Ze sprong op het bed en legde een poot op mijn schouder. Alsof ze wilde zeggen ‘ik ben echt de moeite waard, het komt allemaal goed’. Het klinkt misschien heel Walt Disney maar zo ging het echt. Ik bedacht dat ook zij mensen moest missen. Ze was na een jaar in een pleeggezin naar het centrum gebracht en moest dat ook binnen enkele dagen verlaten. Boots was van plan zich helemaal te smijten en zich telkens opnieuw te geven. Dat straalde ze gewoon uit. Ze verdiende echt alle liefde. Die geven we vanaf die dag onvoorwaardelijk.

Het stappen op straat ging zo goed dat Boots en ik al na enkele dagen naar huis kwamen. Ik kreeg thuis nog verder training omdat het ook heel belangrijk is dat je samen met de hond traint in de dagelijkse omgeving. Boots voelde zich direct thuis bij ons. Ondertussen zal ze nu in juni twee jaar bij ons zijn.

Wat kan Boots allemaal?
Ze is emotioneel heel intelligent en heel aanhankelijk. Het geleide werk doet ze goed maar af en toe durft ze haar eigen pad te kiezen. Dat doet ze bijvoorbeeld als we naar de dierenarts gaan. Dan stuurt ze me gewoon de andere kant op.

Bootsie kan de verkeerslichten vinden en springt er dan tegenop zodat ik op de knop kan drukken om het licht op groen te zetten. In een publiek gebouw kan ze de balie vinden. Ze omzeilt fietsen en vuilbakken op de stoep. Ja, ze loopt zelfs om plassen heen. Ze kan het zebrapad en deuren vinden.

Ik heb pas beseft wat een geleidehond voor je kan doen toen Magic op pensioen ging. Op een dag werd Magic te oud voor het geleide werk en in mei 2011 werd hij op pensioen gesteld. Maar hij bleef bij ons wonen als de allerliefste huishond die je je maar kan voorstellen. Ik besloot toen om geen nieuwe geleidehond te nemen. Magic kreeg alle aandacht die hij verdiende. Bovendien had ik het niet over mijn hart kunnen krijgen om hem alleen te laten en met mijn nieuwe geleidehond op stap te gaan. Wij waren altijd een team geweest. We bleven dat.

Ik ging nog wel de deur uit en nam Magic mee als hond terwijl ik weer de weg zocht met de witte stok. Maar dan loop je echt niet zo relax over straat. Met een stok loop je van hindernis naar hindernis, terwijl een geleidehond je om de obstakels heen leidt.

Een geleidehond is meer dan een hulpmiddel. Het is een voorrecht zo’n prachtig dier in huis te hebben dat er alle dagen onvoorwaardelijk voor je is en je zo hard helpt, gewoon al door bij je te zijn.

Hoe reageren mensen op straat op een geleidehond?
Vaak heel fijn. Met zo’n dier heb je altijd mensen die je aanspreken. Dat is altijd wel gezellig maar soms, heel soms, heb ik ook eens geen zin om heel mijn verhaal te doen. Of ik moet ergens op tijd zijn en me haasten. Toch vind ik het heel belangrijk om mensen goed in te lichten over een geleidehond en hen te antwoorden als ze gerichte vragen stellen. Dat is een stuk sensibilisatie. Ik vertel op sommige dagen vijf keer dat Boots een labradoodle is, de kruising tussen een labrador en een poedel. Dat vind ik niet erg. Honden brengen mensen dichter bij elkaar. Ik heb door Magic en Boots al fantastische mensen leren kennen en veel hulp aangeboden gekregen. De honden verdienen de aandacht en bewondering van de mensen. Ze genieten daar zichtbaar van. Ik moet wel de harde tante zijn en zeggen dat ze Boots niet mogen aaien. Als ze aan het werk is mag ze immers alleen van mij knuffels krijgen. Anders gaat ze haar concentratie verliezen en op iedereen af gaan om wat vriendschap te halen. Dat kan ze minder aandacht geven aan de veiligheid van haar blinde baasje.

Want daar draait het allemaal om in hun opleiding. Beloond worden met complimentjes en soms ook een koekje als ze dingen goed doen. Ik leg het soms ook wel eens zo uit aan mensen. Ik begrijp dat je Boots om de hals wil vliegen of haar met het allerlekkerste snoepje wil verwennen, dat begrijp ik echt want ze verdient dat, maar het gaat in tegen de regels van haar opleiding. De opleiding van een geleidehond kost veel uren training en heel veel geld. Daar moeten we respect voor hebben en rekening mee houden.

Als ze geen tuig aan heeft mag je haar wel aaien. Soms doe ik het tuig uit en laat kinderhandjes toch maar eens hun gang gaan. Dan geniet iedereen.

Anders wordt het, als mensen zonder wat te vragen de hond gaan aaien of geluidjes maken die voor de hond bedoeld zijn, moeilijk. Dat zijn mensen die niet beseffen dat een geleidehond zijn concentratie nodig heeft om zijn job te doen en de blinde persoon eigenlijk in gevaar kunnen brengen. En al helemaal niet OK is het als ze hun eigen hond op jouw hond afsturen om de honden kennis te laten maken. De honden beginnen dan met mekaar te communiceren. De geleidehond draait enkele keren rond. En als de stoorzenders met hun hond verdwijnen blijf jij als blinde gedesoriënteerd achter.

Maar dit gebeurt gelukkig veel minder dan de vele positieve reacties. Er is echt al wel wat bekendheid rondom de rol van een geleidehond. En niet in het minst bij kinderen. Vaak hoor ik een kinderstem die aan een ouder zegt dat je van geleidehonden moet afblijven. Ze krijgen dat mee via projecten op school. De mooiste uitspraak kwam van een klein meisje dat met haar ouders naast me op een terrasje iets zat te drinken. Ze zei op een heel plechtige toon tegen haar ouders, terwijl ze naar het gareel van Bootsie wees: “Dat is een hond met tekst op en van honden met tekst daar moet je afblijven, dat hebben we geleerd op school.” Ze kwam van haar stoel en draaide een hele tijd om Boots heen met haar handjes op haar rug. Dan doe ik met alle liefde het tuig van Bootsie uit. En dat meisje prijs ik dan de hemel in.

Kan je enkele misvattingen over geleidehonden uit de wereld helpen?
Ja, één die ik toch regelmatig te horen krijg is: ziet die hond nu dat het licht op groen springt?

Neen de geleidehond weet niet dat hij bij een rood licht moet stoppen en bij groen mag doorlopen. De hond zal altijd halt houden bij een zebrapad en wachten tot de blinde persoon het commando geeft om over te steken. Dat wil zeggen dat de blinde persoon inschat of het veilig is door naar de verkeersgeluiden te luisteren of naar de rateltikker. Als er dan toch een auto aankomt die de blinde persoon niet had opgemerkt zal de hond weigeren het commando op te volgen.

Weet de hond waar de bakker is?
Neen, de hond volgt de aanwijzingen van zijn baasje. Dat wil zeggen dat de blinde persoon zich goed moet kunnen oriënteren en de omgeving wel moet kennen. Het is wel zo dat geleidehonden net als andere honden routine vast worden. Ze weten na een poosje heel goed dat je eerst de kinderen naar school brengt, dan naar de bakker gaat, dan naar de beenhouwer. De dag dat je een keer geen brood gaat kopen, zullen ze je toch naar de bakker sturen.

Helpt die hond je ook in huis?
Neen, thuis is Boots een gewone hond. Ze moeten ook ontspannen en kunnen niet altijd letterlijk en figuurlijk in het gareel lopen.

In huis weet ik ook waar alles staat en is het niet nodig om altijd aan Boots verbonden te zijn. Maar we zijn dat wel. Ook thuis is ze nooit ver uit mijn buurt. Maar gewoon omdat we zo graag bij elkaar zijn.

Anker-Blog-Art-4

Rescue dog Jyncka

Telkens weer verbaast het me, met hoeveel respect Stefan over Jyncka praat. Hij staat zo in bewondering voor haar, terwijl Jyncka het maar de normaalste zaak van de wereld vindt wat er allemaal rond haar gebeurd. Zij vertrouwt volledig op Stefan. Het is met veel trots dat wij Stefan laten vertellen wat voor een (h)echt team zij zijn.
Zij zijn het perfecte voorbeeld van een juiste puppy keuze.

Waarop heb jij je gebaseerd toen je op zoek was naar Jyncka? Waarom een teefje?
Ikzelf ben beroepskorporaal bij brandweer Mechelen. Binnenkort Brandweerzone Rivierenland. Door een collega van mij, die gestopt was, begon de interesse om ook zo iets te beginnen. 

Mijn hoop is, dat ik ooit één iemand mag vinden, dan zijn al onze inspanningen beloond.

Ik heb heel het land, zelfs in Nederland gezocht voor de juiste match. Het mocht geen huishondje zijn hé. Uiteindelijk in Putte (Hof ter Beuken) was het liefde op het eerste gezicht. Jyncka bleef mooi op mijn hand liggen, (evenwicht) en was de connectie direct prijs.

Ook de uitstekende resultaten van de stamboom (met vele Belgische en Europese prijzen) stonden hoog aangeschreven. Alsook een pracht van een fokster, die met veel liefde en zorg de pups onderhoudt. Zij is maar al te fier, dat ze Jyncka op haar palmares kan zetten.

Ik moest vooral een goede werker hebben. Die heb ik daar gevonden. In haar familielijn zaten een aantal grote kampioenen. Dat heeft me ook over de streep getrokken. 

Het moest vooral een hond zijn die eigenlijk ook voor dit soort werk geschikt was. Je kan iedere hond feitelijk wel opleiden tot reddingshond. Maar bij de ene gaat dat natuurlijk beter dan de andere. Je weet wel wat ik bedoel. 

Waarom een teef? Het was een nest met één reu en 7 teefjes, en ik had toen tweede keus... Nu op zich speelt dat geen rol, maar zoals ik al eerder vermeld had, was de band direct gesmeed. En ook de stabilisatie op mijn hand was de doorslag.

Wat bewonder je zo in Jyncka?
Jyncka, is een superhond! Ik bedoel daarmee: ze was direct weg met het speuren. De klik in haar was bijzonder snel omgedraaid. Ze is onvermoeibaar.

Ze leeft echt om te zoeken. Als ik het woord maar zeg, dan zie je ze opleven. Op een keer had ik ’s morgens gezegd tegen haar: „seffens gaan we zoeken hé”. Het rare was dat het zo rustig was in den hof. Ik ging kijken en madam zat al in de auto te wachten om te vertrekken :)

Nu is de tactiek zo, dat ik het gerief zo geheimzinnig in de auto al klaarleg. Zonder dat ze het weet. Want ik hoef nu al niets meer te zeggen, of ze weet het zo ook al.

Wat was tot nu toe het spannenste moment dat je meegemaakt hebt met haar?
Het spannendste moment was toch nog altijd Leuven. Dit was in feite de enige echte missie die wij gemaakt hebben. In Leuven was er de kotbrand van 2 Ierse meisjes. In principe was dit eigenlijk geen taak voor ons, maar we wilden het toch eens proberen. Toch heeft zij (Jyncka) ze gevonden, weliswaar niet op de normale manier waarop ze iemand levend zou vinden, maar door de tekenen die zij gaf, gaf zij te kennen dat zij het waren…..

Andere spannende momenten voor mij en Jyncka waren de helikopter test, de hoogte stage, rappel.
 

Wat is jou raad naar mensen toe, die op zoek zijn naar een nieuwe puppy?
Mijn raad aan de mensen die op zoek zijn naar een pup is , dat ze goed moeten beseffen welk soort ras ze nemen. Ik zou nooit iemand een border of eender ander werkbeest aanraden, als je niet de tijd en plaats hebt om er mee bezig te zijn. 

De keuze van een fokker is ook een must, broodfokkers moeten eruit!!!

Kan je wat uitleg geven bij de foto’s?
De meeste foto's zijn oefensessies. Ze zijn gemaakt in Sint-Niklaas, Gent, Kortijk, Aalst, Genk. Zowat overal.

Elke zaterdag trainen we (leden van de brandweer en civiele bescherming van gans België) op een nieuw stuk terrein. Een terrein kan zijn:

Platgegooide huizen, appartementen, e.d. Daar verstoppen één of verschillende van onze leden zich ergens onder het puin en dan is het de bedoeling dat we onze hond los laten zoeken.
(het zou leuk zijn reclame voor ons te maken, voor nieuwe verse locaties, die zijn altijd welkom)

Hetzij vlakterivieren, dus maw. bossen, uitgestrekte gebieden, e.d. waar iemand vermist zou zijn. Onze honden zijn opgeleid om levende mensen op te sporen. Overledenen zou ook nog kunnen, maar dan mag de persoon in kwestie nog maar net gestorven zijn.

Ik train het speurwerk als het kan tegen de wind in, ..... Als de hond geur vindt dan gaat hij als het ware in een kegelvorm er naar toe.

Wij zijn een onderdeel van Binnenlandse zaken en werken ook voor B-fast (denk maar aan de aardbeving in Haiti).

 

Rescue dog Belgium

Rescue dog Belgium is opgericht op 11 oktober 2002 door de toenmalige Minister van Binnenlandse Zaken Duquesne. Er werd een wettelijk kader rond de kynologen-hulpverleningsteams gecreëerd.

De missies vinden zowel plaats in het binnenland als het buitenland en zijn samengesteld uit  gebrevetteerde teams van de brandweer en civiele bescherming.

 In onze regio Rivierenland is er één gebreveteerd team.

Voor Brandweer Mechelen (015/280.280)

Kpl. Bonne Stefan met Jyncka

Telefoonnummer 0475/93.19.74 of 015/52.02.51

Het team staat in voor:                     

° Het opsporen en redden van bedolven personen onder allerlei puin.

   Hierbij worden de reddingshonden ingezet.

° Het opsporen, op verzoek van de politiële of gerechtelijke overheden, van personen

   waarbij de fysieke integriteit bedreigd wordt.

   Hierbij worden de vlakterivier- en speurhonden ingezet.

De teams worden, via de 112 centrale die op zich brandweer Merelbeke (09/210.59.80) verwittigen, op vraag van de hulpverleningsorganisatie en gerechtelijke -of politieoverheden opgevorderd.

Eén coördinator en minimum 2 kynologenhulpverleningsteams worden prioritair naar de interventie gestuurd.

De coördinator vraagt indien nodig en in samenspraak, versterking van meerdere teams.

Anker-Blog-top

facebook0

Flickr1

arrowup